De Gubernatione Dei (4.33-4.36)

itaque, ut diximus, si honoratior quispiam religioni se adplicuetit,
Hico honoratus esse desistit. ubi enim quis mutauerit
uestem, mutat protinus dignitatem: si fuit sublimis fit
despicabilis, si fuit splendidissimus fit uilissimus, si fait
totus honoris fit totus iniuriae. et mirantur mundani quidam
et infideles, si offensam dei ant iracundiam perferunt, ubi
deum in sanctis omnibus persequuntur; peruersa enim sunt
et in diuersum cuncta mutata. si bonus est quispiam, quasi
malus spernitur, si malus est, quasi bonus honoratur. nihil
itaque mirum est, Si deteriora cotidie patimur, qui cotidie
deteriores sumus. et noua enim cotidie homines mala, faciunt
et uetera non relinquunt: surgunt recentia crimina nec re-
pudiantur antiqua.

VIII. Quia ergo est cansationi locus? quamlibet aspera
et aduersa patiamur, minora patimur quam meremur. quid
querimur, quod dure agat nobiscum deus? multo nos cum
deo durius agimus. exacerbamus quippe eum impuritatibus
nostris et ad puniendos nos trahimus inuitum. cumque eius
naturae sit mens dei atque maiestas, ut nulla iracundiae
passione moueatur, tanta tamen in nobis peccatorum exacerbatio
est, ut per nos cogatur irasci. uim, ut ita dixerim, [*] [*]

(
uindicare. ac sicut illi solent, qui munitissimas urbes obsident
aut firmissimas arces urbium capere et subruere conantur
— omnibus absque dubio eas et telorum et machinarum
generibus oppugnant — ita nos ad expugnandam misericordiam
dei omni peccatorum immanium scelere quasi omni telorum
genere pugnamus; et iniuriosum nobis deum existimamus,
cum ipsi iniuriosissimi deo simus. omnis siquidem Christia--

norum omnium culpa diuinitatis iniuria est. nam cum illa,
quae facere a deo uetamur, admittimus, uetantis iussa calcamus,
ac per hoc impie in calamitatibus nostris seueritatem
diuinam accusamus: quippe nobis nos accuaandi sumus. nam
cum ea quibus torqueamur admittimus, ipsi tormentorum
nostrorum auctores sumus. quid ergo de poenarum acerbitate
querimur ? unusquisque nostrum ipse se punit. et ideo illud
propheticum ad nos dicitur: ecce omnes uos ignem a accenditis
et uires praebuistis flammae: ingredimini
in lucem ignis uestri et flammae, quam accendistis.
totum namque humanum genus hoc ordine in poenam
aeternam ruit, quo scriptura commemorauit. primum enim
ignem accendit, postea uires ignibus praebet, postremum
flammam ingreditur quam parauit. quando igitur primum sibi
homo aeternum accendit ignem? scilicet cum primum peccare
incipit.