De Gubernatione Dei (4.1-4.4)

I. Discedatur itaque ab illa, quam supra diiimus, Christiani
nominis praerogatiua, ut putemus, quia simus cunctis gentibus
religiosiores, debere nos esse etiam fortiores. nam cum, ut
diximus, hoc sit hominis Christiani fides, fideliter Christum
credere, et hoc sit Christum fideliter credere, Christi mandata
seruare, fit absque dubio ut nec fidem habeat qui infidelis est
nec Christum credat qui Christi mandata conculcat, ac per
hoc totum in id reuoluitur, ut qui Christiani hominis opus
non agit, Christianus non esse uideatur; nomen enim sine
actu atque officio suo nihil est. nam, sicut ait quidam in
soriptis suis, quid est aliud principatus sine meritorum sublimitate
nisi honoris titulus sine homine, aut quid est dignitas
in indigno nisi ornamentum in luto?

itaque, ut isdem uerbis
etiam nos utamur, quid est aliud sanctum uocabulum sine
merito nisi ornamentum in Into ? sicut etiam per diuinas
litteras sacer sermo testatus est dicens: circulus aureus
in naribus suis, mulier pulchra et fatua. et in nobis
itaque Christianum uocabulum quasi aureum decus est: quo
si indigne utimur, fit ut sues cum ornamento esse uideamur.

denique qui uult plenius scire uocabula nihil esse sine rebus, [*] [*]

propter quodio
etiam alibi deus noster de Iudaeorum plebe loquitur ad prophetam
dicens: uoca nomen eius, nondilecta. et iterum
ad Iudaeos ipsos: uos non estis populus meus, et ego
non sum deus uester. cur autem hoc de eis diceret et
ipse alibi euidenter ostendit; sic quippe ait: dereliquerunt
uenam aquarum uiuentium dominum. et iterum:
uerbum, inquit, domini proiecerunt et sapientia
nulla est in illis.