De Gubernatione Dei (3.9-3.12)

cum ergo ista
sint omnia, per quae fides constat, uideamus quis tanta haec
fidei sacramenta custodiat, ut fidelis esse uideatur, quia infidelis,
ut diximus, sit necesse est qui fidei commissa non
seruat. et quidem non quaero, ut cuncta faciat quae [*]

neo dico illa quae ita
multi refugiunt, ut paene et execrentur. tantum apud nos
honor et reuerentia dei proficit , ut quae indeuotione non
facimus, etiam odio digna esse ducamus. denique hoc, quod
saluator cogitare nos de crastino prohibet, quis audire dignatur?
quod contentos singulis tunicis iubet esse, quis recipit? quod
ambulare excalcios praecipit, quis non modo faciendum sed
uel ferendum arbitretur? itaque ego ista praetereo. in hoc
enim fides, per quam confidimus, recidit, ut quae dominus
nobis salutaria esse uoluit nos superflua iudicemus. diligite,
inquit saluator, inimicos uestros, benefacite his qui
oderunt uos, et orate pro persequentibus et calumniantibus
uos. quis haec omnia faciat? quis pro inimicis
suis ista quae deus iussit, non dico uotis sed uerbis
saltim agere dignetur?

quae etiam, si quis se cogit ut faciat,
facit tamen ore non mente: praestat quidem uocis officium
sed animi non mutat affectum. ac per hoc etiamsi pro aduersario
suo orare se cogit, loquitur non precatur. longum est
de singulis dicere. sed adhuc aliquid tamen addam, ut intellegamus
nos non modo non omnibus dei obtemperare uerbis,
sed nullis paene illius oboedire mandatis. et ideo apostolus
clamat: nam qui se existimat esse aliquid, cum nihil
sit, se ipsum seducit.

hoc enim ad crimina nostra [*] [*]