De Gubernatione Dei (3.53-3.56)

grane hoc apostoli testimonium est, nisi
forte immunes se ab eo nobiles putent, quia sunt soli diuites
nominati. sed aut idem sunt nobiles qui et diuites, aut si
sunt diuites praeter nobiles, et ipsi tamen iam quasi nobiles,
quia tanta est miseria huius temporis, ut nullus habeatur
magis nobilis quam qui est plurimum diues. sed siue de alterutris
siue de utrisque apostolus dixerit, facile de hoc componi
potest; non enim interest, de qua hoc potissimum parte
dictum sit, quod utrique certum est conuenire.

quis enim uel
nobilium omnino uel diuitum horrens crimina? quamuis in hoc
fefellerim; multi enim horrent sed paucissimi euitant. in aliis
quippe horrent quod in se semper admittunt, mirum in modum
et accusatores eorundem criminum et exsecutores. execrantur
publice quod occulte agunt, ac per hoc, dum damnare se
ceteros putant, ipsos se magis propria animaduersione con-
I demnant.

sed relinquamus istos, qui magis rei sunt. quis est
uel dines omnino uel nobilis aut innocentiam seruans aut a
cunctis sceleribus manus abstinens? quamquam superflue a
cunctis dixerim: utinam uel a maximis, quia uolunt sibi id
forte maiores quasi priuilegii uindicare, ut iure suo crimina
uel minora committant. itaque de peccatis facilioribus nihil
dico. uideamus si uel a duobus illis quasi capitalibus malis
ullus immunis est, id est uel ab homicidio uel a stupro. quis
enim est aut humano sanguine non cruentus aut caenosa impuritate
non sordidus? unum quidem ex his ad poenam aeternam
sufficit, sed prope nullus diuitum non utrumque commisit.

XI. Sed cogitat forte aliquis de hoc numero: ego iam ista
non facio. laudo, si non facis, sed tamen forte ante fecisti, [*]