De Gubernatione Dei (3.5-3.8)

sed
tamen cum per scripturas sacras scire nos quasi de arcano
animi ac mentis suae quaedam uoluerit deus noster, quia
ipsum quodammodo scripturae sacrae oraculum dei mens est,
quicquid uel agnosci per suos uel praedicari deus uoluit non
tacebo. unum quamuis prius quam loqui ordiar scire cupiam,
cum Christianis mihi loquendum an cum paganis sit. si enim
cum Christianis, probaturum me quod ago esse non dubito;
si autem cum paganis, probare contemnam, non quia probatione
deficiar, sed quia profuturum quod loquor esse despero;
infructuosus quippe est et inanis labor, ubi non recipit probationem
prauus auditor. sed tamen quia esse nullum omnino
arbitror Christiani nominis hominem, qui non se Christianum
uideri uelit, ego cum Christiano agam. quamuis enim quia
impiae ac paganicae infidelitatis sit, mihi tamen satis est
Christiano probari quod dico.

II. Causaris igitur, quid sit istud, quod Christiani, qui deum
credimus, miseriores omnibus sumus. sufficere quidem mihi
ad respondendum hoc loco poterat, quod apostolus ad ecclesias
dixit: nemo moueatur in tribulationibus; ipsi enim
scitis quoniam in hoc positi sumus. et ideo cum in
hoc positos nos esse a deo apostolus dicat, ut aerumnas ut
miserias ut tristitias perferamus, quid mirum est, si mala
cuncta perferimus, qui ad toleranda aduersa omnia militamus ? [*] [*]

sed uideamus
tamen quid sit deum fideliter credi. qui enim tam magnam
credulitatis et fidei mercedem in hoc saeculo esse uolumus,
qualis credulitas aut fides ipsa esse debeat considerare debemus.
quid est igitur credulitas uel fides ? opinor, fideliter hominem
Christo credere, id est fidelem deo esse, hoc est fideliter dei
mandata seruare. sicut enim serui hominum diuitum aut procuratores,
quibus uel supellectiles copiosae uel cellaria opulenta
creduntur, fideles absque dubio dici non queunt, si res sibi
traditas deuorarint: sic profecto etiam Christiani homines infideles
sunt, si bona sibi a deo adsignata corruperint.

quaeritur
forsitan, quae sint bona, quae deus Christianis hominibus
adsignet? quae, nisi omnia per quae credimus, id est, per
quae omnia Christiani sumus? primum scilicet legem, deinde
prophetas, tertio euangelium, quarto apostolicas lectiones, postremum
regenerationis nouae munus, sancti baptismatis gratiam,
diuini chrismatis unctionem: scilicet, ut sicut apud
Hebraeos quondam, id est peculiarem ac propriam dei gentem,
cum iudiciarius honor in potestatem regiam transcendisset,
probatissimos et lectissimos uiros per unguentum regium deus
uocauit in regnum, sic omnes homines Christiani, cum post
chrisma ecclesiasticum omnia dei mandata fecissent, ad capiendum
laboris praemium uocarentur ad caelum.