De Gubernatione Dei (3.45-3.48)

interrogo enim Christianorum
omnium conscientiam: ex his uel flagitiis uel sceleribus,
quae nunc diximus, quotusquisque hominum non aliquid est
horum aut quotusquisque non totum? facilius quippe inuenias
qui totum sit quam qui nihil. et quod diximus nihil nimis
forsitan grauis uideatur esse censurae: plus multo dicam:
facilius inuenias reos malorum omnium quam non omnium,
facilius maiorum criminum quam minorum, id est, facilius
qui et maiora crimina cum minoribus quam qui minora tantum
sine maioribus perpetrarint.

in hanc enim morum probrositatem
prope omnis ecclesiastica plebs redacta est, ut in cuncto populo
Christiano genus quodammodo sanctitatis sit minus esse uitiosum.
itaque ecclesias uel potius templa atque altaria dei
minoris reuerentiae quidam habent quam cuiuslibet minimi [*]

in templa
autem uel potius in altaria atque in sacraria dei passim omnes
sordidi ac flagitiosi sine ulla penitus reuerentia sacri honoris
inrumpunt, non quia non omnes ad exorandum deum currere
debeant, sed quia qui ingreditur ad placandum, non debet
egredi ad exacerbandum: neque enim eiusdem officii est indulgentiam
poscere et iracundiam prouocare.

nonum siquidem
monstri genus est: eadem paene omnes iugiter faciunt, quae
fecisse se plangunt, et qui intrant ecclesiasticam domum, ut
mala antiqua defleant, ** exeunt. et quid dico, exeunt? in
ipsis paene hoc orationibus suis ac supplicationibus moliuntur.
aliud quippe ora hominum aliud corda agunt, et dum uerbis
praeterita mala plangunt, sensu futura meditantur, ac sic
oratio eorum auctrix est magis criminum quam exoratrix. ut
uere illa in eis scripturae maledictio denique, ut de oratione
ipsa exeant condemnati et oratio eorum fiat in peccatum.