De Gubernatione Dei (3.41-3.44)

quae cum
ita sint et cum a nobis nihil penitus dominicae iussionis fiat,
quid est quod nos queramur de deo, cum queri magis deus
de nobis omnibus possit? quae ratio est, ut doleamus nos
non audiri a deo, cum ipsi deum non audiamus, ut susurremus
non respici a deo terras, cum ipsi non respiciamus ad caelum,
ut molestum sit despici a domino preces nostras, cum praecepta
eius despiciantur a nobis? fac nos pares domino nostro
esse:

quis iustae querimoniae locus est, hoc pati quemque quod
fecerit? saluo eo quod probare facile possum, nequaquam nos
pati illa quae facimus et mitius multo nobiscum deum agere
quam nos cum deo: sed interim tamen hac agamus lege qua
coepimus. sic enim etiam dominus ipse dicit: clamaui ad
nos et non audistis me: et uos clamabitis ad me
et non exaudiam nos. quid enim dignius aut quid iustius ?
non audiuimus non audimur: non respeximus non respicimur.

quis, rogo, ex carnalibus dominis hac cum suis lege agere
contentus est, ut contemnat tantummodo seruos suos, quia
fuerit ab eis ipse contemptus? quamquam nos non hac solum
iniuria contemnamus deum, qua contemni a seruis suis domini
carnales solent, quia seruorum hic contemptus est maximus, [*] [*]

graue et luctuosum est quod
dicturus sum: ipsa ecclesia, quae in omnibus esse debet placatrix
dei, quid est aliud quam exacerbatrix dei ? aut praeter
paucissimos quosdam, qui mala fugiunt, quid est aliud paene
omnis coetus Christianorum quam sentina uitiorum? quotum
enim quemque inuenias in ecclesia non aut ebriosum aut belluonem
aut adulterum aut fornicatorem aut raptorem aut
ganeonem aut latronem aut homicidam? et quod his omnibus
peius est, prope haec cuncta sine fine.