De Gubernatione Dei (2.17-2.20)

quid dicis tu, qui non
solum non iudicari quaecumque agimus, sed nec respici omnino
a deo credis? uidesne etiam a secreto illo, quo Dauid semel
lapsus est, nequaquam dei oculos afuisse? unde et tu, qui,
ad solacium arbitror peccatorum tuorum, considerari actus [*] [*]

uides, quam praesens
excipiat tantus uir pro uno statim errore iudicium. protinus
culpam secuta damnatio est et damnatio statim puniens nihil
reseruans, atque ilico coercens reum non in futurum differens
reatum. et ideo non dixit: quia fecisti hoc, uenturum iudicium
dei senties et futuro gehennae igne torquebere, sed, praesentia,
inquit, tormenta senties atque imminentem iam ceruicibus tuis
diuinae seueritatis gladium sustinebis. et quid post haec?

agnoscit scilicet reus culpam, humiliatur compungitur, con-
fitetur luget, paenitet deprecatur, gemmas regias abdicat
crispantia auro textili indumenta deponit, purpura exuitur
diademate exhonoratur, cultu et corpore mutatur, totum regem
cum ornatibus suis abicit, profugum paenitentem cum patrocinio
ambitiosi squaloris adsumit, ieiunio exigitur ariditate
siccatur, fletu effunditur solitudine carceratur. et tamen rex
tanti nominis, sanctitate maior quam potestate, praerogatiuis
meritorum antecedentium supereminens, cum tanto ambitu
supplicet, non euadit.

et hic tantum tam grandis paenitentiae
fructus est, quod aeternis quidem piaculis non addicitur, sed
in praesenti tamen ueniam non meretur. denique quid paenitenti
propheta ait? quia blasphemare fecisti inimicos [*] [*]