De Gubernatione Dei (2.13-2.16)

III. Superest ut, quia testimoniis sacris et respici et regi
a deo omnia iam probauimus, etiam iudicari plurima in hoc
saeculo a diuinitate doceamus. Dauid sanctus cum a Nabale
Carmelo contumeliae pertulisset iniuriam, quia se ipse ulcisci
distulit, ultionem statim deo exsecutore percepit. extincto
itaque paulo post aduersario suo et manu caelesti obruto sic
locutus est: benedictus dominus, qui iudicauit causam
obprobrii mei de manu Nabal.

eundem quoque
cum fugasset e regno filius persecutor, iudex in breui dominus
uindicauit nec uindicauit tantum sed cumulatius uindicauit,
quam ipse uoluit qui uindicabatur, ut ostenderet scilicet deus
grauiorem sibi esse iniuriam iniusta tolerantium quam tolerantibus
suam. nam qui supra uotum eius uindicat, qui uindicatur,
quid aliud uult intellegi quam se ipsum in eo, quem
sic ulciscitur, uindicari? acto itaque in crucem non manu
factam filio parricida, uindictam ei diuinitus attributam sic
nuntiatam refert sermo diuinus: bonum adporto nuntium,
domine mi rex; iudicauit enim pro te hodie dominus
de manu omnium, qui surrexerant contra te.

IIII. Vides, quomodo non rebus tantum, ut supra diximus, [*] [*] [*]

interfecto Uria Chettaeo, homine gentis impiae et
nationis inimicae, statim fit ad Dauid sermo diuinus: Uriam
Chettaeum percussisti gladio et uxorem illius
accepisti uxorem et interfecisti eum gladio filiorum
Ammon: quam ob rem non recedet gladius de
domo tua usque in sempiternum. itaque haec dicit
dominus: ecce ego suscitabo super te malum de
domo tua et tollam uxores tuas in oculis tuis et
dabo proximo tuo. tu enim fecisti abscondite: ego
uero faciam uerbum istud in conspectu omnis
Israhel et in conspectu solis.