De Gubernatione Dei (1.25-1.28)

sed de his dicendum
amplius non est; tam stulta enim sunt et tam friuula,
ut cauendum sit, ne id ipsum, quod pro honore dei dicitur,
iniuria dei esse uideatur. tanta quippe est maiestatis sacrae
et tam tremenda reuerentia, ut non solum ea, quae ab illis
contra religionem dicuntur, horrere, sed etiam ea, quae pro
religione nos ipsi dicimus, cum grandi metu ac disciplina
dicere debeamus.

igitur si stulte atque impie creditur, quod
curam rerum humanarum pietas diuina despiciat, ergo non
25 despicit: si autem non despicit, regit: si autem regit, hoc
ipso quod regit iudicat, quia regimen esse non potest, nisi
fuerit iugiter in rectore iudicium.

VI. Sed parum esse fortasse quispiam putet, quod hoc ratio
declarat, nisi probetur exemplis. uideamus qualiter mundum
30 a principio deus rexerit, et ita eum semper omnia gubernasse
monstrabimus, ut simul etiam iudicasse doceamus. quid enim [*]

quis non in his omnibus
et gubernatorem deum uideat et iudicem ? constituit
enim Adam in paradiso innocentem, expulit reum. in constitutione
or.dinatio est, in expulsione iudicium. quando enim
eum in loco uoluptatis posuit, ordinauit, quando autem reum
de regno expulit, iudicauit. ergo hoc de primo homine, id
est de patre. quid de secundo, id est de filio? factum est,
inquit scriptura sacra, post multos dies, ut offerret
Cain de fructibus terrae munera domino. Abelis
quoque obtulit de primitiis gregis sui et de adipibus
eius. et respexit dominus ad Abel et ad munera
eius, ad Cain uero et ad munera illius non
respexit.