De Gubernatione Dei (1.21-1.24)

V. Remouet igitur a se, inquis, curam mortalium deus. et
quae ergo nobis diuinae religionis est ratio? quae uel causa
Christum colendi uel spes propitiandi? si enim neglegit deus
in hoc saeculo genus hominum, cur ad caelum cotidie manus
tendimus? cur orationibus crebris misericordiam dei quaerimus?
cur ad ecclesiasticas domus currimus? cur ante altaria
supplicamus? nulla est enim nobis ratio precandi, si spes
tollitur impetrandi. uides ergo quam stulta atque inanis sit
huius persuasionis adsertio: quae utique si recipitur, nihil
penitus de religione seruatur.

sed ad illud forte confugias,
ut dicas nos metu futuri iudicii deum colere et id omni praesentium
officiorum cultu elaborare, ut in die futuri iudicii
mereamur absolui. quid ergo sibi uult apos.tolus Paulus praecipiens
cotidie in ecclesia ac iubens ut offeramus iugiter
deo nostro orationes obsecrationes postulationes gratiarum
actiones? et haec omnia quam ob causam? quam utique nisi,
ut ipse dicit, ut quietam et tranquillam uitam agamus
in omni castitate? pro praesentibus, ut uidemus,
domino supplicari iubet et orari, quod utique non iuberet
nisi exorari posse confideret.

quomodo ergo aliquis pro obtinendis
futuri temporis bonis apertas dei aures, pro praesentibus
autem clausas atque obstructas putat ? aut quomodo nos in [*] [*]

esto
igitur postulatio talis utilitate non careat: quomodo ratione
subsistit? si enim deus a respectu huius saeculi curam re-\'
mouet et postulantium precibus aures suas claudit, absque
dubio, qui non audit nos pro praesentibus, non audit etiam
pro futuris, nisi forte credimus pro precum diuersitate aures
suas Christum uel tribuere uel negare, id est, ut claudat eas
cum rogatur praesentia, aperiat cum futura.