Epistulae (2.34)

XXXIIII. DOMINO SANCTO ET APOSTOLICO MIHIQVE IN CHRISTO DOMINO SPECIALI CULTU AFFECTUQVE CETERIS PRAEFERENDO PATRONO SEDATO EPISCOPO RURICIUS EPISCOPUS.

Dum scribendi uobis, domnis pectoris mei, animus uos sitiens
occasionem frequenter inquirit, aliquando diuturna meditatione
pertractans repperit idoneum portitorem, per quem et silentia
longa disrumperet et sibi spiritales delicias postularet oris
uestri cupiens rore respergi. de qua, credo, siti sanctus psalmista
dicebat: anima mea sicut terra sine aqua tibi,
illa nimirum aqua ariditatem corporis sui restinguere sobria
ebrietate desiderans, de qua dominus noster in euangelio clamare
dignatur: si quis sitit, ueniat et bibat. flumina
enim aquae uiuae de uentre eius fluunt. hanc aquam
Samaritanae etiam idem dominus offerebat, hoc est ecclesiae
ex gentibus congregandae dicens: aquam, quam ego dabo,
fiet in eo fons aquae salientis in uitam aeternam.
hanc aquam si quis fidelis non gustu tantum summo tenus ore
libauerit, sed totis animae uisceribus adpetens conuiua sorbuerit,
protinus in laudem domini omnipotentis erumpet et
hoc incipiet ructare, quod biberit, sicut beatissimus euangelista
atque discipulus, qui super pectus domini recumbere meruit,
mysteria regni caelestis audiuit et in illam uocem, quam ante
nullus audierat, clamauit: in principio erat uerbum et
uerbum erat apud deum et deus erat uerbum.

Hoc erat illud uerbum, quod sine tempore a patre genitam
in tempore creatur ex matre, ut creator fieret, ut esse posset
humanitatis quaedam portio diuinitatis totius plenitudo et [*] [*]

plenitudinem humanitatis portio ipsa humanitatis sua passione redimeret,
dum imago inuisibilis dei forma fit serui, ut posset
inpassibilis pati, inconprehensibilis capi, inmortalis mori, qui
mortem occumbendo perimeret, ut uitam resurgendo repararet.
sed quid ego oblitus mei, auidus tui quasi de huiuscemodi
rebus tecum conloquens et inde in desiderium tui uehementius
perardescens restinguere sitim meam uelut quodam dilectionis
riuulo festinans inscrutabilia et inaccessa pertemptans, quid
loquar, qui loquar, cui loquar, non considero? sed dabit, ut
confido, ueniam pietas, quam committit affectus, quia caritas
omnia sustinet.

Salue itaque plurimum dico indiuiduo mihi pectori uestro et
rogo, ut pro me incessanter orare dignemini. simulque etiam
partem corporis mei, per quam nobis has trado, peculiari insinuatione
commendo, ut in illis, quam me diligatis integre,
conprobetis. quos uobis eo arbitror fore cariores, quia meam
nobis secum deferunt portionem. quibus quicquid dignati fueritis
dilectionis inpendere, nobis uos conferre cognoscite, quia,
si iuxta sanctum apostolum minus membrum maiori in dolore
conpatitur, et maius procul dubio in minoris prosperitate
laetatur. et ita demum fit, ut omnibus usquequaque
membris in pace et quiete conpositis caput, totius corporis
rector utpote et dominator, exultet. in quo capite omnia
membra iubentur aspicere dicente propheta: sapientis oculi
in capite eius, quos alius propheta euidenter exponit dicens:
oculi mei semper ad dominum, quia ipse euellit
de laqueo pedes meos, et iterum: ad te leuaui oculos
meos, qui habitas in caelo. [*] [*] [*]

Erigamus itaque oculos nostri cordis ad Christum et in mundi
istius nocte manus nostras operibus fructuosis extollamus ad
dominum et ipse caput nostrum esse dignetur et nos adhaerere
capiti nostro utilia corporis sui membra mereamur, ut de hoc
saeculo discedentes tamquam (in) exitu Israhel de Aegypto
dicere redemptori nostro possimus: adhaesit post te anima
mea, me autem suscepit dextera tua, cum ea diebus ac
noctibus fuerit in corporis huius carcere meditata, unde non
confundatur educta.. ora pro me.