Epistulae (2.33)

Frater et conpresbyter noster Capillutus dupliciter hac uice
nobis gratus apparuit, dum et ipse nobis iam diu desideratus
occurrit et quandam uestri praesentiam nobis per uestras lit-.
teras repraesentat. quo redeunte has reddere procuraui, quibus
debitum beatitudini uestrae rependo caritatis officium. quod
uero scribitis, cur ad synodum, sicut conlocutio habuit nostra,
non uenerim, fecit hoc infirmitas, non uoluntas. ipsi etenim
recolere potestis, quam fessum me Burdigala uideritis et hoc
hieme, quando esse soleo fortior solito, qui aestiuis diebus
etiam in hospitio meo et locis frigidis ipsam consuetudinariam
infirmitatem sustentare uix ualeo, ne dicam, quod illos aestus
regionis illius ferre quiuerim, si uenissem. unde magis spero,
ut pro me orare dignemini et, (si) ad tempus aliud, quod intimatis,
si deus uitam cesserit, uenire uultis, nobis per hominem
uestrum maturius indicetis, quia litteras uestras ad me
modo tardissime uenisse significo, quibus, etsi non pro dignitate,
uel pro aetate non debemus tardius quam alii commoneri,
qui fortasse, ut minus prudens dicam, merebamur ambiri, quia,
si aliis nomen urbium praestat auctoritas, nobis auctoritatem
demere non debet urbis humilitas, siquidem multo melius
multoque eminentius est ciuitatem de sacerdote, quam sacerdotem
de ciuitate notescere. [*] [*] [*]