Epistulae (2.27)

XXVII. ITEM EIUSDEM ALIA.

Quamlibet per diaconem Iustum non meruerim litteras benigni
pectoris et facundi oris accipere, quibus et erudiretur ingenium
et desiderium pasceretur, ego tamen, qui malo affectuosus [*]

rusticus, quam urbanus impius iudicari, scribendi oportunitatem
mihi perire non passus sum, utpote qui mihi nolim, non
dicam occasionem scribendi, sed nec uidendi uos unius saltim
horae spatium deperire. ideoque salue plurimum dico et rogo,
ut sine communi detrimento et utriusque conpendio nos semper
oportunitate porrecta litteris uestris inlustrare dignemini, quia,
quod nobis in affectu inpenditis, non expenditis, quod tribuitis,
non amittitis et, quod nobis in charta transmittitis, uobiscum
corde retinetis.