Epistulae (2.23)

XXIII. DOMINO DEUINCTISSIMO SEMPERQVE MAGNIFICO UERO RURICIUS EPISCOPUS.

Relectis litteris pietatis uestrae gratias deo egi, quod uos
prius reualuisse quam infirmatos esse earum relatione cognoui.
quod uobis tam frequenter accidere propitio potius deo quam
offenso confido, quia, quem diligit dominus, corripit,
castigat autem omnem filium, quem recipit. in diuina
itaque uos disciplina susceptos sedula admonitio et mitis ostendit,
quia paterna clementia mauult per multimoda incommoda
neglegentem corrigere filium, quam punire peccantem, [*] [*]

mauult nutantem ac dubium ad seruitium suum habenis piae
moderationis adtrahere, (quam) errabundum et per saeculi praecipitia
lapsantem acriore uerbere cohercere.

Ipse est enim indulgentissimus pater familias, qui animam
suam ponit pro ouibus suis. ipse est bonus pastor, qui ouem
perditam ad caulas dominicas mauult propriis humeris reportare
sollicitus, quam stimulis urgentibus reuocare destrictus.
ipse est pater pius, qui male prodigo filio et praeceptae substantiae
decoctori ad se uel sero redeunti non solum crimina
anteriora non inputat, uerum etiam praemia amissa multiplicat,
dum ulnis fouet, osculis permulcet, muneribus ditat, doctrina
confirmat non tantum ad eius indignatus abscessum, quantum
laetatus ad reditum. ipse enim omnium horum nominum in
se effectus affectusque suscepit, ut, sicut dicit apostolus, multifarie
multisque modis nos erudiret uerbis, instrueret disciplinis,
prouocaret beneficiis, informaret exemplis, reconciliaret prece,
redimeret passione, uiuificaret morte, inmortalitate donaret,
iustificaret resurrectione, ascensione portaret et reconciliatos
per sanguinem suum in eam, a qua excideramus, patris gratiam
reformaret. ipse enim est apud patrem propitiatio nostra sine
cessatione suggerens pietati suae: pater, non solum pro his
rogo, sed pro his, qui credituri sunt in me per uerbum
illorum. pater, uolo, ut, ubi ego sum, et ipsi sint
mecum. pater, ignosce illis, nesciunt enim, quid faciunt.
ipse nobis cotidie per apostolum suum clamat: nolite
diligere mundum neque ea, quae in mundo sunt.
qui enim diligit mundum, non est caritas patris in eo,
quia omne, quod in mundo est, concupiscentia carnis
et concupiscentia oculorum et superbia uitae humanae, [*] [*]

quae non est de patre, sed de mundo est. et mundus
transit et concupiscentia eius, qui autem fecerit uoluntatem
dei, manet in aeternum, sicut et deus manet
in aeternum.

Ipse in euangelio blanditiis inuitat, muneribus prouocat, adhortatione
sollicitat dicens: uenite ad me omnes, qui laboratis
et onerati estis et reliqua, ut quasi iugo salutaribus
subdentes colla praeceptis salutari suo [humilitatis et miseriae]
currui subiungamus et ideo auderemus reuocantem sequi, audire
clamantem, blandientem modo non spernere, ne sentiamus
postmodum iudicantem. quo iudicio, sicut ipse in euangelio
praemonere et docere dignatus est, cum in maiestatis suae
sede consederit, quando non solum merita ponderaturus et
facta, uerum etiam uerba est discussurus et outa, quem hic
nunc uiderit salutaria sua praecepta neglegere et admonitiones
suas saluberrimas superba mente contemnere, non solum cum
stultis a ianua regni caelestis excludet, uerum etiam partem
ipsius cum infidelibus deputabit, ut, cum quibus habet in saeculo
societatem, cum hisdem in aeternum habeat portionem.