Epistulae (2.17)

XVII. DOMINO SUBLIMI SEMPERQVE MAGNIFICO FRATRI TAURENTIO RURICIUS EPISCOPUS.

Exigit solliciti cordis affectus, ut inperitioris promatur affatus,
nec erubescit rusticitatis obprobrium, dummodo impleat
caritatis imperium, sicut sanctus apostolus dicit: perfecta
caritas foras mittit timorem, quia longe melius est proximum
diligere sincere, quam praedicare perfecte, siquidem
multo plures inueniuntur in mundo eloquentiae lepore praediti,
quam dilectionis uigore perfecti, quia, sicut, quod bonum est,
rarum est, ita arduum, quod aeternum. procliuis namque iuxta
domini sententiam et trita uia est, quae praecipitat in [*] [*]

gehennam, artior uero et difficilior, quae sublimat ad gloriam.
quae (causa), nisi quia illa multi gradiuntur, hac pauci? et
ideo inminente iam praesentis aeui termino et senii die usquequaque
uicino, sicut nos etiam docet caesaries detonsa uel conuenit,
ne in ueteribus annis iuuenalia facta meditemur atque
in confecto corpore et corde decrepito adulescentiae regnet cupido,
de qua iudicii tempore in illo tremendo aeternae dispensationis
examine, quando ille omnium mortalium testis et iudex non
solum merita ponderaturus et facta, uerum etiam uerba est
discussurus et uota, iuxta pollicitationem suam aliis de aquae
frigidae praebitione daturus est praemium, aliis de otiosi uerbi
leuitate supplicium, reos nos, etsi non de perpetrati facinoris
uoluptate, saltim de concupiscentiae uoluntate constituat, quia,
qui uiderit mulierem ad concupiscendum, iam moechatus
est eam in corde suo.

Quod et de rebus omnibus aliis similiter obseruare nos conuenit,
ut singulis appetentiae partibus inbecillis huius corporis
amputatis talibus membris sic debiles et tamen integri potius
introeamus in regnum, quam salui et tamen perditi in aeternum
proiciamur incendium. his omnibus salubriter pertractatis
et rite perspectis, dum tribuuntur indutiae, declinemus a malo
et bonum incessanter operemur, obliuiscamur praeterita, contemnamus
praesentia, futura cupiamus, obliuiscamur in factis,
recordemur in conscientiis, ut omne peccatum nobis moriatur
in uita, uiuat in paenitentia, nunc seminemus in fletu, quod
postmodum metamus in gaudio, quia tempus huius uitae
tempus est operis, dies uero retributionis tempus est messis,
quando sine dubio hoc unicuique apparebit in germine, quod [*] [*] [*] [*]

nunc spargit in semine, sicut ait quidam sanctorum: respondebit
mihi cras iustitia mea, cras utique diem resurrectionis
appellans.

Haec nos, fratres optimi, non pontificali auctoritate, sed fraterna
pietate fidenter scribere unanimitati uestrae caritate
dictante praesumpsimus, quibus uobis uel circa uos non dictatoris
ingenium, sed germani probaremus affectum. salutem
itaque dicens rogo, sicut promittere dignati estis, librum nobis
sancti Augustini de ciuitate dei per portitorem harum sine dilatione
mittatis, cuius dum nos lectione aedificatis in terris,
uobis eiusdem ciuitatis habitacula praeparetis in caelis, ad
quam tamen aliter peruenire non possumus, nisi caritatis gradibus
conscendamus, quia ipsa est eminentior uia, quae nos
et in hac positos sociat deo et deposita perducit ad deum, de
qua etiam propheta testatur: ambulabant de uirtute in uirtutem,
uidebitur deus deorum in Sion. quam ob rem hic
collyrio bonorum operum oculos cordis acuamus, ut illic deum
uidere possimus, quia secundum euangelium beati mundo
corde, quoniam deum uidebunt. ac perinde oportet hic
interioris hominis praeparetur intuitus, ut illic non hebetentur
obtutus.