Epistulae (2.13)

XIII. ITEM ALIA.

In salo saeculi istius aduersis ac diuersis tempestatibus flctuantem
te ratem ad portum salutis tandem aliquando domino
gubernante applicuisse congaudeo, in cuius fida ac tranquilla
statione conpositus aestus ipsius perfidi et iniqui et amari [*] [*]

ridebis deinceps, non timebis, de quibus, ut parum formidinis,
ita multum gaudii habere iam poteris, quod eos uel retro derelictos
respicis uel in celsiori specula constitutus despicis et
te euasisse miraris. superest, ut clauo manum inserens astra
semper intentus aspicias et ita coeptae nauigationi uelum pandas,
ne te aut in altum uehementior flatus excutiat aut in uicina
litoribus saxa conlidat. neque etiam iuxta sententiam
domini saluatoris iam stiuam tenens retrorsum clamoribus
Sodomae conlabentis percitus forte respiciens Loth imiteris
uxorem aut de Aegypto iam profectus et fluctus rubri maris
dextra laeuaque pendentes tantum tibi ferentes auxilium et
persequentibus te parantes exitium domino uiam tuam et praeparante
et inluminante transgressus et eremi arduum iter arripiens
ollas carnium recorderis aut caepas, quae in modum
corporalium uoluptatum ipsa sui qualitate corrupta noscuntur
et fetida nec usu grata nec odore suauia nec stabilitate mansura.

Quicquid in hoc saeculo mulcet auditu, mollescit adtactu,
lenocinatur aspectu, blanditur, ut capiat, famulatur, ut teneat,
inlicit, ut occidat. nam quamcumque capere uolueris uoluptatem,
permanet, quod puniat, praeterit, quod delectat, dulcedo fugitiua
pertransit, conscientia damnatura uel damnanda subsistit.
inde etiam dicit Salomon: lingua meretricis mel stillat,
in nouissimis autem diebus amariorem felle inuenies
eam, quod tamen nihilominus et ipse, cum praedixisset, incurrit.
et ideo uide, quod malum sit, frater carissime, quod,
dum detestatur, admittitur, dum refugitur, uix uitatur. unde
et tu, sicut dicit scriptura, omni custodia serua cor tuum
et discute conscientiam tuam, ne, unde exisse uideris aspectu, [*] [*]

haereas affectu, sed dicas potius domino cum propheta: adhaesit
anima mea post te, me autem suscepit dextera
tua, uel illud etiam: mihi autem adhaerere deo bonum
est, ponere in deo spem meam, ut, quanto labore quantaque
instantia militasti saeculo, seruias deo dicente apostolo
uel monente: humanum dico propter infirmitatem carnis
uestrae. sicut enim exhibuistis membra uestra seruire
inmunditiae et iniquitati, ita nunc exhibete membra
uestra seruire iustitiae in sanctificationem. cum enim
serui essetis peccati, liberi eratis iustitiae. quem ergo
fructum habuistis tunc, in quibus nunc erubescitis?
nam finis illorum mors est. nunc uero liberati a peccato,
serui autem facti deo habetis fructum uestrum
in s sanctificationem, finem uero uitam aeternam.

Paenitentia ita, frater carissime, non nomine est suscipienda,
sed opere, non ore tantummodo agenda, sed corde. uerum est,
quod, sicut utroque, hoc est interiore homine et exteriore delinquimus,
ita et utroque paenitere debemus, ut, sicut dicit
idem apostolus: corde creditur ad iustitiam, ore autem
confessio fit in salutem, ita gemitus cor nostrum conscientia
conpungente concipiat, ut eos os nostrum per confessionem
confusionis effundat. quinquagesimus uero psalmus,
qui paenitudini datur pariter et remissioni, die noctuque cum
rugitu fletuque cantetur, ut uere et salubriter dici possit: rugiebam
a gemitu cordis mei, et: iniquitates meas ego
agnosco et delictum meum contra me est semper, uel
illud etiam: quoniam iniquitatem meam ego pronuntio
et cogitabo pro peccato meo. hic enim ante nos peccata
nostra esse debent, ut in aeternum contra nos esse non possint,
quia ita legitur in prophetis: dic tu prior iniquitates tuas,
ut iustificeris. a quo priores dicturi sumus iniquitates [*] [*]

nostras coram domino uel prolaturi, nisi diabolo utique, qui delictorum
et incentor est et delator? ipse enim, ut peccemus,
instigat, ipse, cum peccauerimus, accusat, et ideo in confessione
criminum a nobis praeueniatur in saeculo, ut contra nos non
habeat, quod proferat in futuro.