Tractatus Undecim (2.51-2.55)

omnes rueret Christianos,
hereticum etiam Hyginum nobiscum uocans, sicut epistulae
ipsius missae ad eclesias prolocuntur, agens scilicet, ne iudices
haberet, si omnes diuersis obtrectationibus infamasset, eclesias
nostras commendauimus deo, quarum communicatorias ad te
epistulas detulimus totius cleri et plebis suscribtione transmissas,
et ad te qui potuimus uenientes uoluimus quidem absentes
supplicare, ut si haberet quod Hydatius obiceret sacerdo I tum
audientiam postulantes nec refugientes tamen iudicium publicum,
si ipse malluisset. De nullo autem metuit audiri qui
optat probari; sed studio factum fuerit an malo uoto, deus
iudicabit, ut quaestor, cum iustas praeces diceret, respondere
tardaret. Nos tamen, non omittentes in causa fidei sanctorum
iudicium malle quam saeculi, uenimus Romam, nulli graues,
hoc solum desiderantes, ut te primum adiremus, ne taciturnitas
metus conscientiae iudicaretur,

sed magis libellum tradentes
rei gestae ordinem et, quod omnibus maius est, fidem catholicam
in qua uiuimus panderemus. Nam si et de scribturis
quibusdam, quas Hydatius de armario suo proferens in calumniosas
fabulas misit, quaeritur de nobis sententia, id nobis cordi
est et semper fuit, ut omnia in scribturis sub cuiuslibet apostoli
profetae episcopi auctoritate prolatis, quae Christum deum
dei filium profetant aut praedicant et consentiunt canoni [*] [*]

de quibus et ipse Hydatius, qui se minus purgans infamari
per haec mauult quos metuit audiri, in concilio Caesaraugustano
sic ait: \'damnanda damnentur, superflua non legantur\'.
In quo corona tua perspicit moris illius esse, non nostri criminis,
si quorum una sententia est fides dicatur esse diuersa.
Propter quod uenerabiles sensus tuos petimus, ut, si fides professionis
nostrae, secundum quod tu relictam tibi de apostolis
tradis, in I deo constat, si eclesiarum nostrarum testimonia
pacificis epistulis scribta non desunt, si de scribturis aliud nec
sentire possumus nec debemus, si nemo nostrum reus factus,
nemo auditus, nemo in concilio depositus, nemo etiam cum
esset laicus, obiecti criminis probatione damnatus est, licet
noxio sacerdotium nihil prosit et possit sacerdos deponi qui
laicus meruit ante damnari, praestes audientiam, depraecamur,
quia omnibus senior et primus es;

Hydatium facias conueniri
ac si confidet aliquid probare de nobis, coronam aeterni
sacerdotii non omittat, si zelum domini usque ad finem
fuerit persecutus. Uel si insitae tibi benignitatis adfectu nulli
uis iniuriam quam ille nobis inposuit inrogare, des ad fratres [*] [*]

dato
testimonio sacerdotum qui interfuerint concilio, repugnemus,
ne sub nomine noxiorum in diebus uestris, quod nefas scitis,
aut eclesiae catholicis uiduentur sacerdotibus aut eclesiis sacerdotes.
[*]