Tractatus Undecim (2.46-2.50)

Et quamuis longum sit ire
per singula et aspernabile sit Christianis sensibus talium miseriarum
uel repetere doctrinas, tamen haec ideo apud uenerabilem
coronam tuam dicimus, ut, si in ea quae damnamus
incurrimus, ipsa libelli nostri professione damnemur. Quis enim
potest catholicis auribus Arrianae heresis nefas credere, qui
diuidentes quod unum est et plures uolentes deos profetici
sermonis lumen incestant, non legentes dicente Moyse: audi,
Istrahel, dominus deus tuus deus unus est; cui testimonium
in euangelio tulit dominus dicens: Moyses quae scribsit,
de me I scribsit. Cuius tamen infelicitatis Fotinus adfinis
non uult tenere quod lectum est: maledictus homo
qui in homine spem suam ponit; de quo ipse etiam deus
noster loquens ad eum quem ex infirmitate sanauerat, quem
se credi uellet ostendit dicens: uade et dicito quanta tibi
fecerit deus, et testimonium hoc uerum est. Quis Patripassianos
hereticos ferat dicente scribtura: qui credit in filio
habet uitam, qui non credit in filio non habet uitam?
Quorum tanta infelicitas est, ut etiam daemoniaca confessione
damnentur dicente ad deum in euangelio daemone: quid nobis
et tibi est,

Iesu fili dei uiui, quid uenisti ante
tempus perdere nos? Quis Ofitas uel insipiens incidat uolens
deum habere serpentem, cum scribtum sit: ego sum dominus
deus tuus qui eduxi te de domo seruitutis; non erunt
tibi dii alii praeter me; non facies tibi idolum nec
ullam similitudinem ex his quae in caelo susum [*] [*] [*]

tota uita,
tota ueneratio est.

In hac ergo ueritate fidei et in hac simplicitate uiuentibus
nobis a Caesaraugustana synhodo Hydatius redit, nihil contra
nos referens, quippe quos et ipse in eclesiis nostris secum etiam
communicantes demiserat et quos nemo nec absentes quidem
praesumpta accusatione damnauerat. Sed ut sciat corona uenerabilitatis
tuae, unde excandescentiae eius dolor, unde debaccans
toto orbe etiam in eclesias furor fuerit: reuersus e synhodo
et in media eclesia sedens reus a presbytero suo actis eclesiasticis
petitur; datur etiam post I dies paruos in eclesiis nostris
a quibusdam libellus et deteriora quam prius a praesbytero obiecta
fuerant obponuntur; segregant se de clericis ipsius plurimi,
profitentes non nisi purgato sacerdoti se communicaturos. [*] [*] [*]

si illis suspectus Hydatius esset,
sufficeret apud nos sola de catholica professione testatio; de
reliquo dandum pro eclesiarum pace concilium; nullum autem
in Caesaraugustana synhodo fuisse damnatum. Quis non consacerdotibus
crederet, praesertim cum in eadem synhodo uir
religiosus qui haec scribebat Symposius adfuisset? Capimus
tamen inter ista consilium, ut euntes ad Hemeretensium ciuitatem
praesentes ipsi uideremus Hydatium, I pacis potius deo
teste quam contentionis auctores. Si enim iniuria et non obsequium
fuit consulere potius praesentem tamquam fratrem
uelle quam uelut reum euocare, rei sumus; sin uero uenientes
et ingredientes in eclesiam turbis et populis concitatis non
solum in praesbyterium non admissi, sed etiam adflicti uerberibus
sumus, putamus caedentem potius iniuriam fecisse, non
caesos.

Nos tamen quibus cordi pax erat accipientes professionem
laicorum, quam reprobare, quia esset catholica,
non poteramus, ad omnes prope coepiscopos nostros, quid
sacerdotalis reuerentia passa fuisset, scribsimus mittentes etiam
gesta rerum et fidem professionum nec hoc tacentes, quod
multi ex his post professionem ad sacerdotium peterentur. Rescribitur
ad nos dandum super ista concilium; credendum habitae
professioni et sicut dedicationem sacerdotis in sacer I dote,
sic electionem consistere petitionis (in) plebe. Hinc ille plus
quam oportebat timens concinnat preces falso et rei gestae
fabulam texens dissimulatis nominibus nostris rescribtum contra
pseudoepiscopos et Manichaeos petit et necessario inpetrat, [*]