Tractatus Undecim (10.134-10.138)

sic Rebecca, felicis mater uteri
et diuinae promissionis decreta parturiens, conluctantia inter se
mundi et dei in nobis opera demonstrans, dum pugnantiam
uiscerum inpatienter acciperet, in profetiam liberi doloris erupit
dicens: quo mihi ista, si sic sunt? Cui uox domini respondit
et docuit: duo populi sunt et duae gentes in utero tuo.
De quo et apostolus Paulus manifestans enarrans ait: uideo
aliam legem repugnantem in membris meis legi mentis
meae et captiuum ducentem me in I legem peccati, et,
ut in duabus gentibus et duobus populis, quid populus et gens
dei, quid uitiorum populus esset, ostenderet, ueterem a nobis
hominem exui cum omnibus actibus et concupiscentiis
suis et in nouum nos uoluit reformari dicens: sicut portauimus
imaginem eius qui est de limo, portemus imaginem
eius qui est de caelo, ut qui se diuinum genus
crederet ea quae sunt terrena despiciens sequens Christum in
caelestes se glorias consecraret.

Sic duo testamenta ad fidem
posita, unum seruitutis iugum soluens, aliut gratiae opus diuidens,
ueteris et noui nomen habuerunt, ut in utrisque unus
homo positus diuinae in se naturae et terrenae carnis opus
possidens, quia nulla societas luci cum tenebris, Christo
et Beliae est, id quod erat carnis disciplinae lege cohiberet
et se deo cuius imago et similitudo apparuit non negaret. Sic, [*] [*]

illud uero quod saeculi est quia contrarium deo ideo
et a nobis inuenitur alienum, et illud renuntiamus, hoc credimus.
Sicque inter huiusmodi constitutis hinc diuinorum promissio
mandatorum, inde zabolicae temptationis instat intentio, hinc
fides Christi, inde saeculi perfidia persuadit, hinc pax patientia
longanimitas mansuetudo cetera quae huiusmodi
sunt, inde ira auaritiae germana, furnicatio amica tenebrarum,
ambitio fortunae suae nescia, diui infelicior cupiditate
custodia, furor inperitus deo, oblectatio uentris
et gutturis, gloria pudendorum, oculorum uoluntas
et zabolicae pompae uelut simplex in exspectaculorum deceptione
persuasio. In quae cum per diuersa homo rapitur,
uitae et mortis ante nos condicione proposita, tam diu
in nobis pugnas saeculi et bella nescimus, quamdiu conuersantes
in (deo), aliena redarguentes, domini uerba teneamus;

nam si
quod corripimur agnoscimus et quae sunt aduersa uincamus, [*] [*] [*]

ita in psalmo aptissimus profectibus
legentium ordo succederet, ut reseruata in processu psalmi cognitione
sui deo, qui nisi per se cognitus non est, primum redarguitio
domini agnitio peccati diuino muneri faceret ingressum
et, ubi homo naturae suae locus factus quid deus uellet agnosceret,
sensatae historiae sermo sequeretur dicens: deus locutus
est in sancto suo, ut qui se sanctificasset deo, loquente in
se domino, deum loqui audiret in sanc et omne quod in
historiis sanctorum uirtus fecisse putabatur humana, naturae
suae legibus metiens inter diuinas professiones habitae de [*] [*] [*]