Tractatus Undecim (10.124-10.128)

[*].

Profetici historia sermonis diuinis inbuta uerbis et pronuntiantis
tituli uelut propositi thematis gesta disponens non memoriam
mortalium temporum, quae conhiuentia humano sen- 5
sui fortuitis semper motibus in aliquid existunt, tamquam
ad doctrinam publicae opinionis eloquitur, sed referens gesta
regnorum, dum alter alium ut uincat inpugnat, hoc quod unicum
in nobis profetici operis munus est docet post euasio eorum
quae sunt in mundo in cupiditate perditae uitae inter tot bella 10
uitiorum conscientiam ab omni culpa liberam conseruare et sic
tanti muneris deum parentemque debere cognosci, ut, qui omne,
quod profeta in persecutione sustinuit et Christus deus in passionem
suam uicit, ad doctrinam nostram scribta esse
cognouerit, utili ac necessaria ad intellegendum mandatorum 15
uia nitens inter tot inexploratas humanae uitae molestias et

indignas
deo saeculi mensurabiles pugnas luricam iustitiae, confidentiae
galeam, scutum aequitatis et, sicut scribtum est,
gladium ex utraque parte acutum diuini oris adsumat et [*] [*] [*]

Et ideo qui conuersus ad fidem Christi prima media postrema
omnia quae per dominum facta et quae post sunt futura cognouerit,
necessario temporaria de perpetuis, falsa de ueris et segregans
caduca de certis, ubi se di uinum genus uiderit, unum et
indifferentem sibi deum retinens in ea quae neque in exordio
neque fini obnoxiantur exultat; sed omne quod Dauid sanctus
inter incerta certaminum et alienigenorum excidia bellorum confidens
deo egit, non tamquam memoriale sae scribtum accipit,
sed quid in nobis partim nostro partim corporis metu
cotidianorum bella peccaminum et saecularium uarietas uoluntatum,
dum pro certis incerta sectamur et inter aliena contendimus,
ualeat recognoscit, dicente ipso Dauid in psalmis: [*] [*]

quae uel gesta uel scribta sunt, ideo sic scribta sunt,
ut dei sensus uisibilibus inuisibilia demonstrans aptissimo
ad humanam intellegentiam sermone loqueretur omnisque
homo qui deum uellet, quidquid in electione populi patriae profetarum
loco tempore die mense oblectatione certamine acceptabile
in scribturis deo cerneret, si se per ea quae sunt per deum
prouisa disponens ad opinionem religiosae intellegentiae profecisset,
omne quod scribtum est de se I scribtum esse
cognosceret et ambulans in nouitate uitae, siue quid potestatibus
daretur aut regibus, unicum hoc profeticis uocibus
adpraehenderet quod quidquid amicum saeculo est Christo inuenitur
inimicum, dicente apostolo: omnis amicitia mundi
inimica est dei, et iterum: omnis concupiscentia carnis
et uoluntas oculorum et ambitio humanae uitae non
sunt de patre sed de hoc mundo sunt et mundus praeterit
et concupiscentia eius,

uerbum autem domini
manet in aeternum. Quamuis enim humani intellectus infirmitas
cogat profetici sermonis eloquia rerum species terrenarum
tamquam superiorum uirtutum indices quaerere, ut uisibilium
consuetudine familiariter admonente in insolitos sensus humanae
inbecillitatis angustias religiosa discendi exspectatione laxemus,
tamen ipsa natura nos docet quod haec sunt quae conuer. [*] [*] [*]