Divinarum Institutionum (1.18.7-1.18.11)

sed haec fortasse Graecorum culpa sit, qui
res leuissimas pro maximis semper habuerunt.

quid nostri?
num sapientiores? qui athleticam quidem uirtutem contemnunt,
quia nihil obest, sed regiam, quia late solet nocere, sic admirantur,
ut fortes ac bellicosos duces in deorum coetu locari
arbitrentur; nec esse ullam aliam ad inmortalitatem uiam
quam exercitus ducere, aliena uastare, delere urbes, oppida
excindere, liberos populos aut trucidare aut subicere seruituti.

uidelicet quo plures homines adflixerint spoliarint occiderint,
eo se nobiliores et clariores putant et inanis gloriae specie
capti sceleribus suis nomen uirtutis inponunt.

iam mallem
ut a ferarum caedibus deos sibi fingerent quam inmortalitatem
tam cruentam probarent. si quis unum hominem iugulauerit,
pro contaminato ac nefario habetur nec ad terrenum hoc domicilium
deorum admitti eum fas putant. ille autem qui infinita
hominum milia trucidarit, cruore campos inundauerit,
flumina infecerit, non modo in templum, sed etiam in caelum admittitur.

aput Ennium sic loquitur Africanus: 25 [*] [*]

si fas endo plagas caelestum ascendere cuiquam est,

mi soli caeli maxima porta patet,