Divinarum Institutionum (1.17.4-1.17.8)

nam totus liber tertius de
natura deorum omnes funditus religiones euertit ac delet.
quid ergo a nobis expectatur amplius? num eloquentia superare
possumus Ciceronem? minime id quidem, sed fiducia illi
defuit ignoranti ueritatem, quod ipse simpliciter in eodem
opere confitetur. ait enim facilius posse se dicere quid
non sit quam quid sit, hoc est falsa se intellegere,
uera nescire.

clarum est igitur homines fuisse illos qui
dii putantur et eorum memoriam post mortem consecratam.
ideo et aetates diuersae sunt et certae imagines singulorum,
quod in eo habitu et aetate simulacra eorum configurata sunt,
in qua quemque mors deprehendit.

consideremus si placet [*] [*]

Deum Mater et amauit formosum
adulescentem et eundem cum paelice deprehensum exsectis
uirilibus semiuirum reddidit et ideo nunc sacra eius a Gallis
sacerdotibus celebrantur. Iuno paelices acerrime persecuta est,
quia parere ipsa non potuit ex fratre.

insulam Samum
scribit Varro prius Partheniam nominatam, quod ibi
Iuno adoleuerit ibique etiam Ioui nupserit. itaque
nobilissimum et antiquissimum templum eius est Sami et simulacrum
in habitu nubentis figuratum et sacra eius anniuersaria
nuptiarum ritu celebrantur. si ergo adoleuit, si fuit uirgo
primo, postea mulier, hominem fuisse qui non intellegit, pecudem
se fatetur.