Sermones (28)

XXVIII. SERMO DE REUELATIONE CORPORIS BEATI STEPHANI LEGENDUS IN INUENTIONE.

Praesenti lectione percepimus uisionem omnibus ecclesiis
celebratam, audiuimus non somnia lubrico sensuum errore delusa,
sed oracula rerum effectibus approbata. merito reuelationi
credimus in sermone, qui fructum tenemus in munere. ubi
sunt, qui dicunt pios martyribus honores non esse deferendos?
ecce iste, qui iam dudum beato paradisi splendore perfruitur,
nunc mundo ad hoc ostenditur, ut colatur. unde dispensator
utilitatum nostrarum deus euidenter eum praecipit honorari,
quem praestitit inueniri. ,

Ait ergo sermo reuelationis, quod sacrum illud corpus non
auis, non fera uiolauerit. ubi sunt, qui inhonores uolunt
uideri sacros martyrum cineres ? ecce bruta beluarum uolucrumque
natura, quae non habet intellectum, sedulum tamen amico
reddit obsequium, illicitum declinat attactum angelicae fortasse
custodiae uenerata secretum. non tetigit eum auis, non fera
uiolauit. cum grandi crudelitatis inuidia male iam condemnat
hominem reuerentia bestiarum, qui, quanto magis obdurati
cordis impietas ******* ad nos immanitas ferarum et nostra
ad feras transit humanitas. hic ergo primus nascentis ecclesiae
et minister et martyr usque fastigium culmenque meritorum
gloriae ardore subiectus euasit et leuita altaris Christi [*]

effectus est subito sacerdos sanguinis sui. et post illam domini
singularem insignemque uictoriam dux certaminis inexperti
et noui auctor triumphi signifer exercitus candidati
denotas de se deo martyrii primitias immolauit. praeco ueritatis
et pedissequus redemptoris ab impia Iudaeorum gente,
quae recenti parricidio calens immanis piaculi scelus anhelabat,
duro saxorum imbre confectus est multiplici uulnere speciosior
et tincta ueste candidior. ad hunc eum finem diuersae a
primis annis gratiae et legis ac prophetarum praeparauerant
disciplinae.

Beatus, cuius uita feliciter administrata felicius expensa est,
beatus, cuius uita in saeculi exemplo proposita, in dei testimonio
consummata, in patrocinio totius orbis assumpta est,
beatus, in quo mortem illustris uita calcauit, immo in quo
mors uitae commercium fuit. alii per multam transgressionis
antiquae communi casu, generali exitu uel febribus diuersis
mortalitatis impositae generibus consumuntur. beatus homo
hic, qui inmaculatum spiritum pro Christi honore profundens
occasionem fecit gloriae de necessitate naturae meruitque debitum
conditionis in lucrum conferre uirtutis, ut, quod sibi a
saeculis in homine lex originis et criminis uindicabat, totum.
in isto sibi deuotio laudis inuaderet. ac sic post triumphum
domini in hoc primitus saeua mors etiam a seruo se uinci
posse cognouit, ut secuturis martyribus parere de se uitam
licet in uita consuesceret. cum ergo spiritales agones reseratis
iustitiae portis caelo teste sudaret, sancto repletus spiritu atque
ebria a deo mente ita est prolocutus: ecce uideo caelos
apertos et filium hominis stantem a dextris dei. spiritu
ergo plenus et a dextris filium hominis uidens sub spectaculo
trinitatis edebat munera passionis. ita ergo de eo ac de Iudaeis
testatur sermo diuinus: uiderunt, inquit, faciem eius
tamquam faciem angeli. nimirum totum se etiam in [*] [*]

exterioris pulchritudinem mentis candor effuderat. tali eum
uultu ** praesentia angeli, qui uiderat faciem dei. uiderunt ergo
Iudaei faciem eius tamquam faciem angeli. magna damnationis
est portio, si impiis scelus suum ignorare non liceat. uiderunt
faciem eius tamquam uultum angeli, ut fructum odii sui, sed
ad monendum capere non possent. dum etiam in praesenti
gloriam eius, quem persequuntur, inspiciunt, ut paene iam
partem per oculos exciperent, dum eum, quem per furorem
suum gratulantur exstingui, per ministerium suum intellegunt
consecrari, uiderunt faciem eius. qui talis apparuit in proelio,
putamus, qualis apparebit in regno? aut ille meritorum arbiter
deus, qui tali morientem specie decorauit, quali, putas, induet
resurgentem? positis autem genibus orauit dicens: domine,
ne statuas illis hoc peccatum. libens pro necis
suae auctoribus moriens exorabat, quia eum pretiosae mortis
gloria non latebat. domine, ne statuas illis hoc peccatum.
putasne, quod iste intercedere umquam pro supplicantibus
desinet, qui pro persecutoribus supplicauit? qui saxis hoc
reddidit, quid retribuet uotis? qui lapidatus interuenit, quid
faciet inuocatus?

, Hunc ergo non nobilitas, non facultas, sed fides dei filium
atque angelum fecit, credentem utique in patrem et filium et
spiritum sanctum. in hac dei confessione nec manu nec solis
labiis sed sanguine subscripsit et morte iurauit.

Sed dicis: nulla scripturarum auctoritas loquitur, ut honor
martyribus deferatur. et ubi est, quod propheta per spiritum
sanctum protestatur: mihi autem ualde honorandi sunt
amici tui, deus? maiorem eis honorem exhibere non potuit,
quam eos amicos dei pronuntiaret, quam in eorum uultu
deum se crederet honorare. mihi autem ualde honorandi sunt
amici tui, deus, hoc est, tua, domine, beneficia in tuorum meritis
amplector, tua munera in eorum uirtutibus admiror et in [*] [*]

tuis circa dona tua iure te ueneror. itaque cum se deus noster
in algente uestiri, in esuriente refici, in paupere testetur honorari
ita dicens: qui fecit uni ex minimis istis, mihi fecit,
consequens est, ut de electis suis ita dicere ac sentire credendus
sit: reuerentiam, quam sanctis meis quisque studet deferre,
mihi reddit. dignum est, ut honoretur in nomine meo, qui
me honorauit in sanguine suo. humanis ergo infirmitatibus
hos medicatores prouidentia diuina constituit, ut mutuo iocundoque
commercio et intercessor cultore et cultor intercessore suo **.
quae cum ita sint, carissimi, sacros ac uenerandos martyrum
cineres tota, qua possumus, uirtute ueneremur, ut ueniam delictorum
nostrorum, quam nostris meritis obtinere non ualemus,
eorum suffragiis impetremus praestante hoc domino nostro Iesu
Christo, qui uiuit in saecula saeculorum. Amen.