Sermones (21)

XXI. DE SANCTO IOSEPH II.

De beato Iacob, fratres carissimi, et in sancto filio eius
Ioseph, qui diligenter adtendit, rem nimis admirabilem dominum
fecisse cognoscimus. primum non credo fuisse sine causa,
quod deus, qui se totiens dignatus fuerat ostendere beato Iacob,
per tot annos noluit indicare, quod Ioseph filius eius uiueret,
sed permisit eum longa defectione consumi. si quisquam hoc
sine certa ratione et euidenti factum esse credat, uel hoc consideret,
quod nec filius eius Ioseph in tam proximo positus
permissus sit mittere ad patrem suum, ut ei adnuntiaret, quod
non solum uiueret, sed etiam in grandi honore positus esset.
ab illo enim loco, ubi erat beatus Iacob, usque in Aegyptum
uix erant trecenta milia, unde frequentissime ex Aegypto in
locis illis, ubi erat Iacob, plurimi properabant. ex illo loco ad [*] [*] [*]

Aegyptum infinitae multitudines adsidue confluebant. sed fortasse
aliquis dicat, quod beatus Ioseph paruulus exierit a patre
suo et ideo eum recordari non potuisset. non ita est, fratres
carissimi. puer enim erat, sed sedecim annorum et nulla ratione
parentes suos poterat obliuisci. nam et in tantum eos
oblitus non erat, ut fratres suos, ubi primum uidit, agnosceret.

Sed dicit aliquis, (quia) licentiam aut potentiam non habuerit
mittendi ad patriam suam. etiam si hoc quasi ueri simile
uideretur, postea quam de carcere eductus est et dominus
factus in omni terra Aegypti, per illos septem annos fertilitatis
et illos duos, qui transacti sunt tempore inopiae, antequam
fratres sui ad eum descenderent, per istos nouem annos
in trecentis milibus sine ulla dubitatione potuit mittere ad
patrem suum. sed occulto iudicio hoc dominus fieri non permisit
in tantum, ut nec tunc se manifestaret fratribus suis,
quando ad emendum triticum conuenerant, quin immo durissime
eis loquens et fratrem illorum in uinculis tenens ad
patrem suum eos cum grandi dolore redire iussit.

Adtendite adhuc et aliud maius miraculum. uidete, quomodo
Ioseph beatus, qui patrem suum nouerat pro se intolerabilem
amaritudinem sustinere, quasi parum esset, quod ante pertulerat,
adhuc et Beniamin fecit auferri, quo facto utique nouerat
eum multiplicem passurum esse dolorem. haec enim omnia
sine sancti spiritus dispensatione facta fuisse non credo. deus
enim, cuius iudicia plerumque sunt occulta, numquam tamen
iniusta, qui beato Iacob noluit indicare filium suum uiuere,
ille etiam sanctum Ioseph (non) permisit, ut patri suo suam
gloriam nuntiaret, quin immo adhuc Simeon in uinculis tenendo, [*]

Beniamin auferendo ipsius patris sui angustias cumulauit. haec
enim, fratres carissimi, si fideliter adtendamus, cum grandi
misericordia dominum fecisse cognoscamus. ab initio enim
mundi in sanctis exercuit deus, quod in beato Iacob cum grandi
pietate conpleuit.

Sed hoc quare sit factum, diligenter adtendite. quamuis
enim serui et amici dei capitalia crimina uitauerint et multa
opera bona fecerint, tamen sine minutis peccatis eos fuisse
non credimus, quia non mentitur ille, qui dixit: non est enim
inmunis a peccato nec infans, cuius est unius diei
uita sua super terram. et beatus Iohannes euangelista,
qui utique meritis non erat inferior sancto Iob, clamabat et
dicit: si dixerimus: peccata non habemus, ipsi nos decipimus
et ueritas in nobis non est, et illud, quod alibi
scriptum est: iustus septies in die cadit et resurgit.
quia, sicut ergo iam dictum est, sine istis minutis peccatis
Iacob esse non potuit, uolens deus parua peccata in hoc sancto
tribulationis igne consumere inplet in eo, quod ipse per spiritum
sanctum dixit: uasa figuli probat fornax et homines
iustos temptatio tribulationis, et illud: flagellat
deus omnem filium, quem diligit, et illud: per multas
tribulationes oportet nos intrare in regnum dei. ut
ergo sanctum Iacob deus noster uelut aurum purgatum futuro
iudicio praesentaret, prius ab illo omnes maculas peccatorum
abstersit, ut in eo ignis ille arbiter, quod exureret, inuenire
non posset.

Si diligenter adtendamus, fratres carissimi, quod erga beatum
Iacob deum fecisse credimus, hoc etiam Ioseph circa fratres [*] [*] [*]

suos exercuisse cognoscimus, qui utique tam sanctus fuit, ut
eos odio habere (non) potuisset. unde credendum est, quod
ideo (eos) tribulationibus fatigauerit, ut eos ad confessionem
criminis et ad medicamenta paenitentiae prouocaret. denique
cum grandi dolore dixerunt se merito illa pati, quod peccassent
in fratrem suum uidentes angustiam eius. et quod sciebat
beatus Ioseph, quod fratribus suis parricidii crimen sine grandi
paenitentia indulgeri non posset, semel et secundo et tertio
medicabili tribulatione tamquam spiritali igne decoxit, non ut
se uindicaret, sed ut illos corrigeret. denique priusquam peccatum
suum confiterentur et crimen, quod admiserunt, mutua
inter se castigatione consumerent, nec agnoscendum se eis
dedit nec pacis osculum illis indulsit. cum uero illos pro peccato,
quod in ipsum admiserant, humiliter uidit adflictos, deosculatus
est singulos et fleuit et pauentium colla pio oculorum
rore perfundens odium fratrum caritatis lacrimis abluebat.

Quod ergo deus in beato Iacob fecit et quod Ioseph erga
fratres exercuit, hoc etiam et nos in illis, qui in nobis peccauerunt,
debemus implere, ut non ipsos, sed peccata eorum
studeamus odire et ita uelimus secundum culpae meritum durissima
castigatione corripere, ut eos studeamus in ueritate
diligere. haec si faciamus, fratres carissimi, inpletur illud in
nobis, quod scriptum est: inuicem onera uestra portate
et sic adinplebitis legem Christi.

Ad extremum ut totum, quod dixi, breui sermone concludam,
taliter indulgeamus eis, qui in nobis peccauerunt, qualiter
uolumus, ut nobis indulgeat deus, quotiens in illo peccamus.
haec si faciamus, securi possimus dicere: dimitte [*] [*]

nobis debita nostra, sicut et nos dimittimus debitoribus
nostris.

Adhuc nobis delectabat cum caritate uestra de beato Ioseph
aliquid loqui, sed propter pauperes, qui ad opera sua festinant,
melius est, ut nobis in die crastina reseruemus. et ideo conuersi
ad dominum misericordiam ipsius deprecemur, ut desiderium
audiendi uerbum dei, quod in nobis placatus contulit,
et augere semper et conseruare dignetur, qui cum patre et
spiritu sancto (uiuit et regnat) in saecula saeculorum. Amen.