Sermones (20)

XX. DE SANCTO IOSEPH I.

Quotiens uobis, carissimi, lectiones de testamento ueteri recitantur,
sicut frequenter admonui, non hoc solum debetis adtendere,
quod sonat in uerbo, sed quod intellegitur et sapit in
spiritu. sic et apostolus commonet nos dicens: littera occidit,
spiritus autem uiuificat. haec enim omnia, quae in
ueteri testamento leguntur, sicut dicit apostolus, in figura
contingebant illis, scripta sunt autem propter nos.
cum enim Christianus populus fideliter ad ecclesiam uenit,
quid ei prodest, quod audit, qualiter sancti patriarchae aut uxores [*] [*]

acceperunt aut filios procreauerunt, nisi haec, quare facta sunt
aut quid res istae figurauerunt, spiritali sensu perspexerit. ecce
audiuimus, quod beatus Iacob genuerit filium et uocauerit
nomen eius Ioseph et eum plus quam reliquos filios dilexerit.
hoc loco beatus Iacob figuram habuit dei patris, sanctus quoque
Ioseph typum domini gessit saluatoris. diligebat Iacob
filium suum et deus pater dilexit unicum suum. Iacob misit
filium suum, ut de fratribus suis sollicitudinem gereret, et
deus pater misit filium suum unigenitum, ut genus humanum
peccatis languidum uisitaret. Ioseph, dum fratres suos quaereret,
errabat in eremo et genus Christus humanum requirebat,
quod errabat in mundo, quo in mundo quasi et ipse errabat,
quia errantes quaerebat. Ioseph fratres suos quaerebat
in Sichimis. Sichima interpretatur humerus. semper enim peccatores
dorsum ponunt in faciem iusti. humeri enim retro
sunt. sicut enim fratres Ioseph inuidia percussi fraternae dilectioni
dorsum magis quam faciem offerebant, ita et infelices
Iudaei uenienti ad eos salutis auctori inuidere potius quam
diligere maluerunt. de talibus dicitur in psalmo: obscurentur
oculi eorum, ne uideant, et dorsum eorum semper
incurua.

Inuenit Ioseph fratres suos in Dothaim. Dothaim interpretatur
defectio. uere in grandi defectione erant, qui de fratricidio
cogitabant. uidentes ergo Ioseph fratres sui de morte
illius tractauerunt. sic uidentes uerum Ioseph Iesum Christum, [*] [*]

ut eum crucifigerent, uno omnes consilio statuerunt. ut Ioseph
expoliauerunt fratres sui ueste polymitari et talari, et
Iudaei Christum per mortem crucis expoliauerunt tunica corporali.
Ioseph exutus tunica mittitur in cisternam, id est in
lacum, et Christus expoliatus carne humana descendit in infernum.
Ioseph, postea quam de cisterna leuatur, Ismaelitis,
id est gentibus uenditur, et Christus, postea quam de inferno
regreditur, ab omnibus gentibus fidei commercio conparatur.
Ioseph per consilium Iudaeae triginta argenteis distrahitur, et
Christus per consilium Iudae Iscariotis eodem ordine uenumdatur.
quod autem in diuersis translationibus non aequali
pretio scribitur Ioseph uenumdatus, sed alii dixerunt argenteos
uiginti, alii triginta, hoc spiritaliter significauit, (quod Christus)
non aequaliter ab omnibus credendus esset (uel) diligendus. denique
etiam nunc in ecclesia alii eum plus diligunt, alii minus.
ipsi plus ualet Christus, qui eum maiore caritate diligit. Ioseph
descendit in Aegyptum et. Christus in mundum. Ioseph penuria
frumenti saluat Aegyptum et Christus a fame uerbi dei
liberat mundum. nisi enim Ioseph fratres sui uendidissent,
defecerat Aegyptus, uerum est, fratres, nisi Christum Iudaei
crucifixerint., perierat mundus.

rideamus tamen, fratres carissimi, unde in beato Ioseph
fratres sui tam crudeliter saeuierunt. unde nisi inuidiae ueneno,
per quod mors intrauit in orbem terrarum? denique audi scripturam
dicentem: inuidebant ei fratres sui et non poterant
ei quicquam loqui pacificum. uidit enim beatus [*] [*]

Ioseph somnium, quasi stantem se cum fratribus suis in agro
et manipulos colligentem et fratrum suorum manipulos undecim
adorare manipulum suum. hoc in illo Ioseph tunc inpletum
est, quando eum fratres sui in Aegypto adorauerunt. et
non incongrue coacti sunt steriles manipuli fructuosum manipulum
adorare, per quem de famis periculo liberandi erant.

Uidit etiam aliud somnium, quod sol et luna et undecim
stellae adorarent eum. cui respondit pater suus: numquid
ego et mater tua et fratres tui adorabimus te super
terram? hoc in illo Ioseph impleri non potuit, quia iam et
mater illius de hac luce migrauerat. in nostro uero Ioseph,
id est domino nostro Iesu Christo somnii illius sacramenta
conpleta sunt. sol enim et luna et undecim stellae eum adorauerunt,
quando post resurrectionem sancta Maria quasi luna
et beatus Ioseph cum undecim stellis, id est beatis apostolis
adorauerunt eum, qui incuruati ac prostrati sunt ante eum et
inpleta est prophetia, quae dixerat: laudate eum sol et luna,
laudate eum omnes stellae et lumen. nam quo modo
fratribus illius potuit conuenire, quod eum quasi stellae adorare
possent, quos inuidiae nox obscuros et tenebrosos effecerat?
iam enim claritatem stellarum perdiderunt, qui in se
lumen caritatis exstinxerunt. merito hoc ergo in domino saluatore
nostro Iesu Christo uerius conpletum fuisse credimus,
quem, sicut antea etiam dixi, beatum Ioseph et beatam Mariam
cum undecim apostolis frequentius legimus adorasse. nam quod
apostoli lumen stellarum habuerint, ipse dominus in euangelio
dixit: uos estis lux mundi, et iterum de ipsis ac suis [*] [*]

similibus: tunc iusti fulgebunt sicut sol in regno patris
eorum.

Ioseph interpretatur augmentatio siue ampliatio. sed in illo
Ioseph ampliationem non habuit nisi sola Aegyptus, in nostro
uero Ioseph augmentum habere meruit uniuersus mundus. ille
Ioseph erogauit triticum, noster erogare dignatus est dei uerbum.
in omnem enim terram exiuit sonus eorum et in
fines orbis terrae uerba eorum. nos ergo, fratres carissimi,
qui nullis praecedentibus meritis tanta bona per misericordiam
ueri Ioseph domini nostri Iesu Christi consecuti sumus,
. ad quos non umbra ueteris testamenti, sed ipsa ueritas uenit,
quantum possimus, cum dei gratia laboremus, ut, quod nobis
contulit iudicatus, integrum in nobis inueniat iudicaturus, qui,
quantum contulit tibi, tantum reposcet. et quidem ille, cum
uenerit, redditurus est, quod repromisit, sed quaesiturus est,
quos redemit, et quod dedit in aduentu primo, exacturus est
in secundo. nemo enim Christo domino nostro mala reddat
pro bonis. quis est enim, qui tam impie agit, nisi ille, qui
accipit dulcedinem et reddit amaritudinem, qui accipit uitam
et restituit mortem? mortem enim retribuit, qui se ipsum
uiuendo male interficit. quis enim reddit mala pro bonis, nisi
ille, qui, cum deberet lectioni insistere et ad ecclesiam currere,
elegit potius ad tabulas ludere, spectacula uel furiosa uel cruenta
uel turpia frequentare et, cui oportebat peccata sua orando,
legendo, elimosynas faciendo consumere, studet potius augere
et amplius cumulare? quis est, qui reddit mala pro bonis? [*] [*]

qui pro luce tenebras, pro benignitate malitiam, qui pro sobrietate
ebrietatem, pro elimosynis rapacitatem, pro iustitia
iniquitatem restituit.

Qui ergo haec mala adiuuante domino nostro (non) admisit,
munera in se, quantum potest, diuina custodiat. qui uero his
malis se sentit obnoxium et intellegit obuolutum, cito ad
paenitentiae medicamenta recurrat et, antequam anima illa
tenebrosa de corpore mortis suae discedat, elimosynis, ieiuniis
et orationibus remedium sibi in die necessitatis adquirat. sic
ergo agamus, fratres, ut ante tribunal Christi et, qui boni
sunt, coronam, (et qui) neglegentes sunt, ueniam consequantur.