Sermones (18)

XVIII. DE UOCATIONE ABRAHAE.

Modo cum diuina lectio legeretur, audiuimus dominum beato
Abrahae dicentem: egredere, inquit, de terra tua et de
cognatione tua et de domo patris tui. omnia enim,
fratres carissimi, quae in ueteri testamento conscripta sunt,
noni testamenti typum et imaginem praetulerunt. sic et apostolus
Paulus dicit: omnia enim in figura contigerunt
illis. scripta sunt autem propter nos, in quos finis
saeculorum deuenit. si ergo propter nos scripta sunt,
quae tunc in Abraham corporaliter legimus facta, si sancte et
iuste uiuamus, spiritaliter in nobis uidemus inpleta. egredere, [*] [*]

inquit, de terra tua et de cognatione tua et de domo patris
tui. haec omnia, fratres carissimi, per sacramentum in nobis
baptismi et credimus et sentimus inpleri. terra nostra caro
nostra est. bene de terra nostra egredimur, quando carnales
consuetudines deserentes Christi uestigiis inhaeremus. quasi
non tibi uidetur feliciter de terra sua, id est de se ipso egredi,
qui de superbo efficitur humilis, patiens ex iracundo, castus
ex luxurioso, largus ex cupido, benignus ex inuido, placidus
ex cruento?

Uere, fratres carissimi, feliciter egreditur de terra sua, qui
pro dei amore taliter commutatur. denique etiam in collocutione
priuata ita loqui consueuimus, ut, si aliquis malus homo
subito bona opera coeperit exercere, dicamus de illo: exiuit
iste de se. et uere bene de se exisse dicitur, qui repudiatis
uitiis uirtutibus delectatur. egredere, inquit dominus, de terra
tua. terra nostra, id est caro nostra ante baptismum terra
morientium fuit, post baptismum facta est terra uiuentium.
ipsa est terra, de qua propheta cantauerat dicens: credo uidere
bona domini in terra uiuentium. terra ergo uiuentium
et non morientium, id est uirtutum non uitiorum, ut dixi,
per baptismum facti sumus, si tamen post acceptum baptismum
ad uitiorum non reuertamur uolutabrum, si, postea quam
terra uiuentium facti sumus, opera mortis obnoxia et luxuriosa
non faciamus. et ueni, inquit dominus, in terram, quam
ego demonstrabo tibi. tunc enim ad terram, quam [*] [*]

dominus ostendit, cum gaudio uenimus, . si prius de terra (nostra),
id est de carne nostra ipso adiuuante uitia et peccata repellamus.
egredere, inquit, de cognatione tua. ista cognatio uitia
intelleguntur atque peccata, quae nobiscum quodam modo ei
parte nascuntur et ab infantia malis moribus nutriuntur. de
cognatione ergo nostra egredimur, quando per gratiam baptismi
ab omnibus peccatis et uitiis euacuamur ita tamen, ut
postea cum dei adiutorio, quantum possumus, laboremus, ut
repulsis uitiis uirtutibus repleamur. nam si post baptismum
malis omnibus euacuati desides esse uolumus et ignaui, timeo,
ne repleatur in nobis illud, quod scriptum est in euangelio:
cum exierit spiritus inmundus ab homine, ambulat
per loca arida, quaerit requiem et non inuenit. postea
reuersus si inuenerit domum uacuam, adducet
secum septem alios spiritus nequitiores se et erunt
hominis illius posteriora prioribus peiora.

Ita ergo de cognatione nostra, id est de peccatis ac uitiis
exeamus, ut numquam ad haec mala postea uelut canis ad
uomitum suum redire uelimus. egredere, inquit dominus, et
de domo patris tui. et hoc, fratres carissimi, spiritaliter debemus
accipere. pater noster ante gratiam Christi diabolus fuit.
de ipso dominus in euangelio arguens Iudaeos dicit: uos de
patre uestro diabolo estis et desideria patris uestri
uultis facere. patrem ergo hominum dixit diabolum non ex
ipso nascendo, sed ex ipsius nequitiam imitando, non quod
ex ipso nasci potuerunt, sed quod eum uoluerunt imitari. nam [*] [*]

quod prius pater noster diabolus fuerit, ex persona dei loquentis
ad ecclesiam psalmista commemorat dicens: audi, filia,
et uide et inclina aurem tuam et obliuiscere populum
tuum et domum patris tui. considerate ergo primum, quid
dixerit: audi filia, inquit. qui dicit: audi filia, pater utique
est. cum dixit: obliuiscere populum tuum et domum patris
tui, patrem utique admonet relinquendum. inuitamur ergo a
deo patre, ut beata ac felici commutatione patrem diabolum
relinquamus. bene diabolum patrem relinquimus, si deo auxiliante
calliditatem et nequitias illius uitare semper uel fugere
studeamus.

Haec ergo omnia, ut de terra nostra, id est de conuersatione
carnali possimus exire et cognationem nostram, hoc est
uitia et peccata relinquere et de domo diaboli patris effugere,
non nostris uiribus, sed Christi gratia donante meruimus. et
ideo, quantum possimus, cum dei adiutorio laboremus, ne iterum
ad consortium uel amicitiam diaboli uel uitia uel carnales
concupiscentias redeamus propter illud, quod scriptum est:
iam sanus factus es, noli peccare, ne quid tibi deterius
fiat, sed Abrahae fidem potius imitando et bona iugiter
opera faciendo non solum ad ueniam, sed etiam ad consortium
uel amicitias dei peruenire possimus. illud etiam metuentes,
quod de hac eadem re (dominus) locutus est ad Moysen, cum
grandi metu et tremore considerare debemus. sic enim ait:
cum, inquit, tradiderit uobis dominus terram Chananaeorum,
cauete, ne umquam cum habitatoribus terrae
illius iungatis amicitias, quae uobis sint in ruinam.
cum per gratiam baptismi a nobis omnia crimina uel
peccata expulsa esse credamus, si postea cum ipsis uitiis uel [*] [*]

peccatis amicitias iungamus, dum eis ad cupiditatem uel luxuriam
consentimus, sine dubio eorum amicitia nobis efficitur
in ruinam.

Et ideo, quantum possimus, cum dei adiutorio pro salute
animae laboremus et in agro cordis nostri, quem peccata
uel crimina possidere consueuerant, uirtutes intromittere festinemus,
ut impleatur in nobis illud, quod beatus Isaac in typo
Christi benedicens filium suum dixit: ecce odor filii mei
sicut odor agri pleni, cui benedixit dominus, quod ipse
praestare dignetur, cui est honor et imperium cum patre in
spiritu sancto in saecula saeculorum. Amen.