Sermones (14)

XIIII. ADMONITIO.

Rogo uos, fratres carissimi, ut, sicut frequenter admonui,
diem mortis nostrae et terribile ac metuendum iudicium studeamus
iugiter cogitare. ad omnium enim peccatorum uulnera
nulla inueniri possunt utiliora remedia, quam ut unusquisque
cogitet horam illam, quando erit de saeculo hoc
migraturus. quomodo enim potest fieri, ut aliqua grauia peccata
praesumat admittere, qui se momentis singulis credit de hac [*] [*]

luce posse migrare? sic enim et scriptura dicit: memento,
fili, quoniam mors non tardat, et illud: memento nouissimorum
et desine inimicari. qui enim diligenter adtendit,
quam dura erit examinatio ante tribunal Christi, ubi
recepturus est unusquisque secundum opera sua, non ei poterunt
placere peccata uel crimina propria. cum enim ante illum
tremendum iudicem congregatae fuerint omnes gentes,
qui tunc erit iniustis atque adulteris et rapacibus fletus oculorum
et stridor dentium, cum sanctorum multitudinem ad
dexteram regis et ad gloriam segregatam et peccati populos
in profundo Tartari sine ullo fine miserationis aut ueniae spe
demersos et exclusos in tenebris suis a beata sanctorum luce
uiderit et in profundo sine fine descendens urgente os suum
puteo aeterna supplicia et perpetuam mortem non moriturus
aspexerit. frustra pauperem, quem in hac uita despexit, misericordiam
postulabit, frustra extremum Lazari digitum, quo
ardens refrigeretur, ardentibus labiis rogabit adponi. quam
uellet miser, cum pauperum gloriam uiderit, duris quondam [*] [*]
paupertatis laboribus subiacuisse et in illa uita, quae cum uita
morerentur, mala portasse, ne ad illa aeterna mereretur supplicia
peruenire.

Ut ergo haec tam dura et tam terribilia ante illud tribunal
aeterni iudicis audire non mereamur, ideo, fratres carissimi,
dum adhuc licet et cum dei adiutorio in potestate nostra est,
consideremus conscientias nostras et, si aliqua crimina uel peccata
capitalia necdum elimosynis et orationibus purgata adhuc
in nobis dominari cognoscimus, portum paenitentiae deuictis
peccatorum fluctibus Christo auxiliante festinemus intrare et,
si quid in nauicula animae nostrae multis tempestatibus peccatorum
aut per superbiam fractum aut per auaritiam ruptum
aut per luxuriam resolutum esse cognoscimus, conponere uel
reparare bonis operibus festinemus. non enim nocent peccata
praeterita, si non placent. sicut enim nulli iustorum sufficit
iustitia sua, nisi perseuerauerit usque in finem, ita nulli peccatorum
nocere poterit iniquitas sua, si, antequam de corpore
isto discedat, ad elimosynarum remedia uel paenitentiae medicamenta
confugerit.

Sed quia, quando uel qua hora de hoc saeculo rapiamur,
scire non possimus, sine ulla dilatione uel mora de sinistra
confugere festinemus ad dexteram. non sanitati credendum [*]

est, non aetati. in remedium salutis suae semper intentus
esto, qui uitae suae semper incertus est, quia, qui nos securos
fecit dicendo: peccator in qua die conuersus fuerit,
omnes iniquitates illius obliuioni tradentur, ipse nos.
etiam cautos esse uoluit dicens: nolite tardare conuerti
ad dominum neque differatis de die in diem.

Sed forte quando generaliter ad paenitentiam prouocamus
omnes, aliquis intra se cogitet dicens: ego iuuenis homo sum
uxorem habens, quomodo possum aut capillos minuere aut habitum
religionis adsumere? nec nos hoc dicimus, fratres carissimi,
non hoc praedicamus, ut iuuenes, qui coniugia habere
uidentur, mores magis quam habitum debeant commutare. quid
enim homini uxorem habenti nocet, si mores perditos uoluerit
ad opera bona et honesta conuertere, si peccatorum suorum uulnera
ieiuniis et orationibus et elimosynis ad sanitatem pristinam
studeat reuocare? uera enim conuersio sine uestimentorum
commutatione sufficit sibi. uestimenta uero religiosa sine
bonis operibus non solum remedium habere non poterunt, sed
etiam dei iudicium iustum sustinebunt. conuertamur ergo ad [*] [*]

meliora, dum in nostra sunt potestate remedia. hic extinguamus
mortem moriendo peccatis, hic uitam uitae meritis adquiramus
per eum, qui cum patre uiuit et regnat in saecula saeculorum.
Amen.