Sermones (11)

XI. ADMONITIO DE DIE IUDICII.

Rogo uos, fratres carissimi, et cum grandi humilitate admoneo,
ut mihi nullus ex uobis succenseat aut forte [*] [*]

incongruum me uel superfluum iudicet, quare nobis tam frequenter
tremescendum et utiliter expauescendum diem iudicii insinuare
contendo. si quis est, cui forte in hac parte displiceam, consideret
periculum meum et audiat dominum per prophetam
sacerdoti terribiliter comminantem: si non adnuntiaueris
iniquo iniquitatem suam, sanguinem eius de manu
tua requiram, et iterum: ela ma, ne cesses, quasi tuba,
inquit, exalta uocem tuam et adnuntia populo meo
peccata eorum. sed forte aliquis dicat: quare nobis tam
dura adsidue praedicantur? quia melius est hic paruam amaritudinem
sustinere et postea ad aeternam dulcedinem peruenire,
quam hic habere gaudium falsum et illic sustinere sine
fine supplicium. audite, fratres, non me, sed dominum in euangelio
dicentem: beati, qui lugent nunc, quoniam ipsi
consolabuntur, et: uae uobis, qui ridetis nunc, quia
flebitis et lugebitis. et hoc adtendite, fratres, quia omnes
carnales medici, quotiens ad eos, qui in corpore aegrotare uidentur,
ueniunt, omnia, quae eis delectabilia esse uidebantur,
abscidunt et, quod dulce est, ad integrum interdicunt. aliquotiens
etiam frigidum accipere non permittunt, interdum et
amarissimas potiones bibere cogunt et asperissimis uel acutissimis
ferramentis eorum uulnera frequenter intercidunt. hoc
ergo, quod pro sanitate carnales medici faciunt corporum, pro
animarum salute spiritales medici exercere contendunt.

Haec ergo cogitans, fratres dilectissimi, et tam pro mea
quam pro uestra salute rationem me redditurum esse ante tribunal
aeterni iudicis non ignorans uolo ego aspera quidem
sed salubria nobis medicamenta ingerere, ut uobiscum postea [*] [*]

in angelorum consortio perpetua merear incolumitate gaudere.
et haec quidem non ideo suggero, quod uos admonitiones nostras
senserim non libenter accipere, sed, quia me necesse est
et pro uestra et pro mea salute frequentius praedicare, studeo
uestros animos et ad tremendum iudicium et ad desiderandum
excitare praemium [exercere], ut exceptoria sancti pectoris
uestri ad recondendam spiritalem uindemiam, sicut semper fecistis,
auxiliante domino feliciter praeparetis. quotiens nobis
durum aliquid praedicamus, non hoc ideo dicimus, quia a
uobis taliter aliquid fieri suspicemur, sed ideo etiam illa,
quae non facitis, denuntiamus, ut illa, in quibus forte praeuenti
fueritis, sanare possimus. solet enim fieri, ut, dum
maiora timentur, celerius minora caueantur. quo modo enim
theriaca bibitur, ne corporibus possint praeualere uenena, ita
austera praedicatio ingeritur, unde animarum praeparentur
antidota.

Certum est, fratres carissimi, quod, si beneficia dei nostri,
quae nobis nullis praecedentibus meritis nostris conlata sunt,
adsidue cogitemus, peccata nobis aut non dominantur aut, si
forte subrepserunt, cito per paenitentiam corriguntur. quis
enim uel mente concipere, non dicam uerbis possit exponere,
quanta ista sunt circa nos beneficia dei nostri. fecit enim
nos, cum non essemus, reparauit nos postea, cum perissemus.
mortem suscepit, pretioso nos sanguine liberauit, ad inferna
descendit, faucibus nos aeternae mortis eripuit, caelorum nobis
praemia promisit. haec omnia, fratres carissimi, pio et benigno [*]

animo cogitantes, quantum possimus, cum ipsius adiutorio
beneficiis eius uicem rependere festinemus. non reddamus
mala pro bonis, sed, quantum possimus, uoluntati illius obtemperare
totis uiribus innitentes studeamus fideliter, ut praecepta
illius magis nobis pariant de sequacitate remedium, quam de
transgressione iudicium.

Nam quid faciemus, fratres carissimi, in illo metuendo
iudicii die, cum tremente Mundo dominus praecinentibus
angelorum buccinis in illo maiestatis suae throno circumdatus
caelestis militiae luce consederit ibique de terrae gremio
et antiquo puluere suscitatum humanum genus adstante
testimonio ad conscientias singulorum positis in conspectu peccatorum
poenis iustorumque praemiis rationem uitae coeperit
postulare et plus iam iustus quam misericors seueritate iudicis
contemptae misericordiae reos coeperit accusare et dicere:
ego te homo e limo manibus meis feci, ego terrenis artibus
spiritum infudi, ego tibi imaginem nostram similitudinemque
conferre dignatus sum, ego te inter paradisi delicias collocaui.
tu uitalia mandata contemnens deceptorem sequi quam dominum
maluisti. sed antiqua praetereo. motus postea misericordia,
cum expulsus de paradiso iure peccati mortis uinculis tenereris,
uirginalem uterum sine dispendio uirginitatis pariendus introiui.
in praesepio expositus et pannis obuolutus iacui, infantiae
contumelias humanosque dolores, quibus tibi similis fierem,
ad hoc scilicet, ut te mihi similem facerem, tuli. inridentium
palmas et sputa suscepi, acetum cum felle bibi. flagellis [*]

caesus, uepribus coronatus, adfixus cruci, perfossus uulnere, ut tu
eripereris a morte, animam meam inter tormenta dimisi. en
clauorum uestigia, quibus adfixus pependi, en praefossum uulneribus
latus. suscepi dolores tuos, ut tibi gloriam meam
darem. suscepi mortem tuam, ut tu uiueres in aeternum.
conditus iacui in sepulcro, ut tu regnares in caelo. cur, quod
pro te pertuli, perdidisti? cur, ingrate, redemptionis tuae
munera rennuisti? non ego de morte mea queror. redde mihi
uitam tuam, pro qua animam dedi, redde mihi uitam tuam,
quam uulneribus peccatorum indesinenter occidisti. cur habitaculum,
quod mihi in te sacraueram, luxuriae sordibus polluisti,
cur corpus iam meum inlecebrarum turpitudine maculasti,
cur me grauiore criminum tuorum cruce quam illa,
in qua quondam pependeram, adflixisti? grauior enim apud
me peccatorum tuorum crux est, in qua inuitus pependi, quam
illa, quam nolens tui misertus mortem tuam occisurus ascendi.
cum essem inmortalis, commutabilis pro te homo factus sum.
cum essem inpassibilis, pro te pati dignatus sum. sed tu
despexisti in homine deum, in infirmo salutem, in uia reditum,
in iudice ueniam, in cruce uitam, in suppliciis medicinam.

Ut ergo istam terribilem increpationem possimus euadere,
quotiens nobis qualiacumque peccata subrepserint, sine aliqua
dissimulatione festinemus ad paenitentiae medicamenta confugere,
ut ab auditu malo liberati ad aeternam mereamur indulgentiam
peruenire praestante domino nostro Iesu Christo,
cui est honor et imperium cum patre et spiritu sancto in
saecula saeculorum. [*]