Sermones (10)

X. DE NATALI SANCTI FELICIS.

Ad inluminandum humanum genus multas, fratres dilectissimi,
in hoc mundo spiritales lucernas dominus noster accendit,
ut scilicet inlucescente per sanctos uiros caelesti religione
atque doctrina neminem omnino errorum tenebrae inuoluerent,
qui ueritatis lumen uidere uoluisset. quae autem istae sunt
lucernae, quas ad destituendam atque inlustrandam infidelitatis
caliginem dominus noster indulsit? primum patriarchas, deinde
prophetas, postea apostolos, postremo omnes ecclesiarum omnium
sacerdotes, inter quos praeclaram ac praecipuam lucernam
sanctae recordationis dominum Honoratum huic ciuitati pietas
diuina concessit, quem supra candelabrum huius ecclesiae, ut
omnibus luceret, eleuare dignatus est, qui, quamuis huic [*] [*]

ciuitati peculiari operum suorum claritate refulserit, ad omnia
tamen loca atque uel nominis sui opinione peruenit, meritorum
suorum lucem perfudit. cuius dum recolimus inexpugnabilem
in operibus fidem, mirabilem in contemptu mundi rigorem,
singularem in misericordia caritatem, indubitanter credimus
eum inplere etiam non inpleta passione martyrium.

Non enim martyrium sola sanguinis consummat effusio nec
sola dat palmam exustio illa flammarum. peruenitur non solum
occasu, sed etiam contemptu corporis ad coronam. absque
iniuria sanctorum in persecutionibus defunctorum dicere
liceat: carnem adflixisse, libidinem superasse, auaritiae restitisse,
de mundo triumphasse pars magna martyrii est. nos
uero, fratres dilectissimi, si ad consortium uel sacerdotum uolumus
peruenire, de imitatione martyrum cogitemus. debent
enim in nobis aliquid de suis uirtutibus recognoscere, ut pro
nobis dignentur domino supplicare. si enim tormenta, quae
sancti martyres pertulerunt, sufferre non possumus, uel contra
malas concupiscentias ipsis intercedentibus repugnemus. et
quia non desunt cottidiana peccata, non desint etiam cottidiana
remedia.

Nemo se credat aliquam felicitatem uel aliquod uerum gaudium
in hoc saeculo possidere. beatitudo praeparari hic potest,
possideri non potest. duo sibi tempora ordine suo succedunt,
tempus flendi et tempus ridendi. nemo se circumueniat,
fratres, non est in hoc mundo tempus ridendi. scio, fratres,
quia omnis homo gaudere desiderat, sed non ibi quaerunt gaudium,
ubi oportet inquiri. uerum gaudium in hoc mundo nec
fuit nec est nec esse poterit. sic enim dominus in euangelio [*]

suos discipulos admonuit dicens: in hoc mundo pressuram
habebitis, et iterum: mundus gaudebit, uos autem tristes
eritis. sed tristitia uestra conuertetur in gaudium.
ac sic in hac uita cum labore et dolore, quod bonum est, auxiliante
domino faciamus, ut in futuro saeculo bonorum fructus
colligere cum gaudio et exultatione possimus secundum illud:
qui seminant in lacrimis, in gaudio metent.

In hoc itaque mundo, fratres carissimi, per peccatum primi
hominis de beata paradisi sede proiecti et quasi in exilio missi
sumus ac sic in hoc saeculo patriam non habemus, sicut et
apostolus dicit: dum sumus in hoc corpore, peregrinamur
a domino. non ergo requiramus gaudium in hoc mundo,
quia, sicut supra dictum est, uerum gaudium comparari hic
potest, possideri non potest. non requiras in uia, quod tibi
seruatur in patria. et quia contra diabolum Christo duce necesse
est pugnare cotidie tibi, praemium non requiras in proelio,
quod tibi seruatur in regno. non requiras in pugna, quod
tibi seruatur, cum fuerit perfecta uictoria. magis illud adtende,
quod apostolus dicit: omnes, qui uolunt pie uiuere
in Christo, persecutionem patiuntur, et iterum: per
multas enim tribulationes oportet nos intrare in regnum
dei.

Ita ergo deo donante agere debemus, ut ad principalem
patriam peruenire feliciter mereamur, ubi nos parentes nostri,
patriarchae, prophetae et apostoli suscipere uel uidere desiderant,
ubi etiam ciues nostri, angeli et ciuitas illa caelestis Hierusalem
et rex ciuitatis illius Christus expansis nos caritatis
brachiis exspectant, ut ad ipsos prostrato diabolo pleni bonis
operibus festinemus. scitis enim, fratres, quia omnes negotiatores
et quicumque iter agentes in uia sunt solliciti, ut in [*] [*]

patria possint esse securi, et tunc habent ueram laetitiam,
quando cum magno lucro peruenire mereantur ad patriam.
ita et nos, dilectissimi fratres, praeparemus tunc animas nostras
ad gaudium, quando peruenire meruimus ad Christum. interim
modo gaudeamus in spe uerum gaudium postea habituri in re.
quod peius est, multi sunt, qui peruerso ordine de uoluptate et
deliciis et luxuria saeculi huius gaudere se credunt. sed quod
in gaudio uidentur serere, necesse illis erit cum lacrimis et
luctu recipere, quia non mentitur ille, qui in euangelio dixit:
uae uobis, qui ridetis nunc, quia lugebitis et flebitis.
sic enim fecit ille diues infelix, qui purpura induebatur et
bysso. gaudium quidem habuit in mundo, sed flammas inuenire
meruit in inferno. Lazarus, qui iaeebat ad ianuam eius,
tristitiam habuit in uia, sed uerum gaudium recepit in patria.

Nos uero, fratres carissimi, quantum possimus, dei misericordiam
deprecemur, ut nobis ita amorem uitae aeternae inspirare
dignetur, ut plus patriam uelimus amare quam uiam
et amplius de futuro quam de praesenti saeculo cogitemus et
sic semper in exilio mundi istius agere studeamus, ut ad futurum
iudicium cum libera et secura conscientia ornati bonis
operibus peruenire possimus praestante domino nostro, cui est
honor et inperium in saecula saeculorum. Amen.