De Gratia Libri Duo (1.14)

XIIII. CONTRA HOC, QVOD DICUNT EOS, QVI POST BAPTISMUM PEREUNT, IN BAPTISMUM PENITUS NON CREDIDISSE.

Hoc loco respondendum est, in quo auctore hoc legis, de
quo doctore hoc asserere praesumis. et cum in baptismo aboleri
peccatum originale non deneges et firmum esse baptisma conprobetur,
ubi indiuisa trinitas inuocatur, da causas, quibus baptizatus
adhuc intra debitum originale consistat. et ipsi, inquis,
in Adam pereunt, quia in baptismum non crediderunt. nonne
tu paulo ante dicebas ad capessenda dei dona studium hominis
non requiri? ecce tu ipse manifestissime profiteris sine
accipientis deuotione irritam esse munificentiam largientis. tu,
inquam, ipse confirmas sine merito fidei, id est sine cooperatione
uoluntatis humanae gratiam nil prodesse et, quomodo
dicis, totum deus sibi de statu hominis reseruauit et nihil
homini dedit.

Ecce etiam secundum sententiam tuam nec ipsum sibi regenerationis
potest constare mysterium, nisi homo iuxta benedictionis
donum adhibuerit credulitatis affectum. cui negas
conatum, quid ab illo requiris adsensum? cum autem [*]

propheta dicat: exibunt aquae uiuae de Hierusalem, in quibus
uitalis undae sacramenta designat, quomodo fieri potest, ut
innouatus homo deletam ueteris hominis cautionem secum retineat?
quomodo fieri potest, ut cum debito Adae in Christo
absolutus resurgat? quomodo fieri potest, ut de sacri fontis
inriguo cum adoptiuo dei adhuc mortem uita parturiat, cum
dicat apostolus: quicumque in Christo baptizati estis,
Christum induistis? quem utique nullus induere potest, nisi
indumenta primae natiuitatis exuerit. cui autem ad baptismum
sponte uenienti baptismum non profuisse poteris edocere, cum
etiam haeretico in trinitatis nomine regenerato tantum per se
uirtus ipsa mysterii conferat, ut, si postmodum ad Christi fidem
transeat, baptismatis iteratione non egeat, sed ita operante
gratia ablutus iudicetur, ut tantum benedictione chrismatis induatur?
hunc uero persuasionis tuae\' reprobum sensum catholica
detestatur ecclesia. ideo, inquis, genitali quamlibet unda perfusi
munus baptismi non accipiunt, quia ad baptismum infideliter
ueniunt. non ita est. aduerte, quia hoc ipsum ad baptismum
uenire et salutem desiderare iam fidei est. quicumque,
inquis, post baptismum pereunt, in Adam pereunt, quia in
baptismo non crediderunt. rectius diceres ideo eos perisse post
baptismum, quia ad gratiae donum iungere noluerunt laboris
officium, quia eos consuetudinis neglegentia cordisque desidia
a uigilantia operis et a sollicitae seruitutis reuocauit industria.

Quod si culpa incredulitatis causa est perditionis, quid de
paruulis sentiemus, quibus in parentum deuotione et in lactantis
infantiae simplicitate integra fidei peruigilia deputantur, qui
absque ullo infidelitatis periculo inmaculata regenerationis munera
consequuntur et multi eorum processu aetatis in mortis [*] [*]

praecipitia demerguntur? quae id ratio agit, nisi quia expugnari
se ignauia resoluente ...................