De fide Contra Manicheos (11-15)

Interea cum dicat idem Manichaeus deum omnibus bonis
abundantem, nullo in regnis eius insignibus indigente [*] [*]

Certe ergo a nullo umquam concuti uel moueri potuerunt
regna dei Manichaei. si enim potuerunt, mentitus est dicendo non
posse regna illa ab aliquo concuti. et si concussa sunt necessitate
aut timore, non erit deus, qui sic concuti potuit. nam uidemus
deum Manichaei secundum eundem Manichaeum malo necessitatis
pressam, cum labes ac uastitas aduersus saecula eius inpenderet
aliudque quod faceret non haberet, partem suam ad pugnam dedisse,
ut uel hoc modo quietem lucis incolis conpararet. ipsa uero
pars eius, hoc est de lumine lumen, de bono bonum, de sancto
sanctum, de aeterno aeternum, de deo deus, de omnipotente omnipotens,
corrupta sit, mortificata sit, conmixta sit per omnia mundi
corpora a summo usque ad imum, a caelo usque ad stercora, ut
et meretrices in theatris et in locis turpioribus turpiores habeant
in se obpressum deum, qui liberari forte non possit. dicit enim
in fine ipsius epistulae, unde unum capitulum iam posuimus, ipsam
dei partem, quae conmixta est, non totam. posse reuocari ad pristinam
libertatem.

Ecce uictoria, ecce triumphus, qualem fecit Manichaei deus.
nam post amissam partem suam in luctu est, sicut Manichaeus
idem dicit, uelum contra se habet, quod dolorem eius temperet,
ne corruptionem partis suae uideat. hodie enim diuina quam commemorat
substantia subiacet genti tenebrarum ut lutum figulo. hoc
in eorum primo libro. Thesauri scriptum est. [*]

Qualis interea turpitudo, quam in eodem Thesauro gno inter
cetera turpia in septimo libro scripsit sic dicens: tunc beatus
ille pater, qui lucidas naues habet diuersoria* et habitacula
secundum magnitudines, pro insita sibi clementia
fert opem, qua exuitur et liberatur ab inpiis retinaculis
et angustiis atque angoribus suae uitalis. substantiae.
itaque inuisibili suo nutu illas suas uirtutes, quae in
clarissima hac naui habentur, transfigurat easque parere
facit aduersis potestatibus, quae in singulis caelorum
tractibus ordinatae sunt. quae quoniam ex utroque sexu
masculorum ac feminarum consistunt, ideo praedictas
uirtutes partim specie puerorum inuestium parere iubet
generi aduerso feminarum, partim uirginum lucidarum
forma generi «ontrario masculorum, sciens eas omnes
hostiles potestates propter ingenitam sibi letalem et
spurcissimam concupiscentiam facillime capi atque isdem
speciebus pulcherrimis, quae parent et mancipari hocque
modo dissolui. sciatis autem hunc eundem nostrum beatum
patrem hoc idem esse, quod etiam suae uirtutes,
quas ab necessariam causam transformat in puerorum
et uirginum intemeratam similitudinem. utitur autem
his tamquam propriis armis atque per eas suam conplet
uoluntatem.

Harum uero uirtutum diuinarum. quae-ad instar
coniugii contra inferna genera statuuntur quaeque alacritate
ac facilitate id quod cogitauerint momento eodem
efficiunt, plenae sunt lucidae naues. itaque cum ratio
poposcerit, ut masculis adpareant eaedem sanctae uirtutes,
illico etiam suam effigiem uirginum pulcherrimarum
habitu demonstrant. rursum cum ad feminas nentum
fuerit, postponentes speciem uirginum puerorum
inuestium speciem ostendunt. hoc autem uisu decoro
illarum ardor et concupiscentia crescit atque hoc modo
uinculum pessimarum cogitationum earum soluitur [*]