De Laude Heremi (5-8)

Nam et in primordiis rerum, cum omnia deus in sapientia
faceret et singula quaeque futuris usibus apta distingueret,
non utique hanc terrae partem inutilem et inhonoratam dereliquit,
sed cuncta non magis praesenti magnificentia quam
futuri praescientia creans uenturis, ut arbitror, heremum
sanctis parauit. credo his illam locupletem in fructibus uoluit
et pro indulgentioris naturae uice hanc sanctorum dare fecundam,
ut sic pinguescerent fines deserti, et cum rigaret de
superioribus suis montes, abundarent quoque multiplicata
fruge conualles locorumque damna suppleret, cum habitationem
sterilem habitatore ditaret.

Possessor ille paradisi et transgressor praecepti, cum
locum uoluptatis habitaret, fixam sibi a deo legem seruare
non potuit. quanto enim iucundior ille amoenitatibus locus,
tanto huic in lapsum pronior fuit; unde non solum hunc
legibus suis subdidit, sed etiam in nos usque suum illum
stimulum mors tetendit. proinde heremum colat qui uitam
cupit, quia amoeni incola mortem parauit. sed iam ad posteriora
heremi deo semper acceptae exempla ueniamus.

Moses cum egisset pecus ad interiora deserti, tunc [*] [*]

Quid deinde plebs dei ab Aegypto liberanda et operibus
absoluenda terrenis numquid non auia petiit ad solitudinesque
confugit adpropinquatura in heremo utique deo a quo fuerat
exempta seruitio? tendebat igitur ad heremum longe uastitate
terribilem Mose duce. quam magna multitudo dulcedinis
tuae, domine! heremum ingressus Moses deum uiderat.
en rursus redit ut uideat. ipse plane dux itineris populum
suum dominus ad deserta ducebat, in usum utriusque temporis
uiantibus trahens columnam, nunc rubentem flamma,
nunc nube candentem. dabat ita tunc promerentibus e caelo
signum, quod lactea mole porrectum alternis inradiabat ardoribus.
intuito Israhel lumine sequebatur radium corusco eminus [*] [*]