De Laude Heremi (16-20)

Quid, quod filii Israhel ad illam desiderabilem terram
non nisi habitatione heremi peruenerunt? et ut gens eadem
postea possideret illam lacte et melle manantem, prius hanc
aridam incultamque possedit. totum semper ad ueram patriam
heremi mansionibus iter panditur. habitet inhabitabilem terram
qui uult uidere bona domini in regione uiuorum, sit hospes
huius, qui ciuis esse contendit illius.

Sed ut haec relinquam, Dauid ipse insidias regis infesti
non nisi cum desertum expeteret euasit, qui in Idumaeae
ariditatibus commoratus dominum toto corde sitiebat, ut sitiens
in deserto et in inuio et inaquoso tunc demum appareret deo
in sancto ac deinceps dei uirtutem pariter et gloriam sanctus
uideret.

Helias uero maximus secretorum colonus caelum imbribus
clausit, ignibus reserauit, ministra alite cibum sumpsit,
fixa mortis iura reuocauit, Iordanem diuiduum interrupto
amne transiuit, caelum ardenti curru raptus ascendit. [*] [*]

Quid deinde Helisaeus, consectator uitae huius atque
uirtutis? nonne perinde diuinorum miraculorum opere claruit,
quem insignem nunc scissus torrens, nunc innatans ferrum,
nunc rediuiui, nunc olei incrementa fecerunt, quique postmodum
post alia quam plurima duplicatam in se uirtutem
magistri hoc etiam conprobauit, quod ille superstes defunctum.
hic defunctum exsuscitauit iam defunctus.

Filii quoque prophetarum relictis urbibus expetebant
gemino defluentem fonte Iordanem exstruebantque in abditis
tabernacula remoto iuncta torrenti. excubabat cohors sancta
secreti fluminis ripis uelut quibusdam sparsa tentoriis et
habitationibus congruis egregia indoles spiritum custodiebat
paternum.