De Laude Heremi (1-5)

Magno tu quidem animo egressus dudum de domo tua
et de cognatione tua usque in mare magnum recedentia penetraueras,
maiore tamen uirtute heremi repetita est a te heremus
quam petita. siquidem cum hanc primum hospes ingressus
es, habuisti ducem et uelut itineris tui praeuium quem deinde
militiae caelestis magistrum, eumque tunc secutus et parentes
relinquens parentem tamen sequebaris. nunc uero cum Eundem
ascitum ad pontificale fastigium prosequendum putaueris, ad
familiare secretum heremi te amor rettulit. ergo nunc es
nobilior et maior exemplo. prius enim cum desertum peteres,
comitatus etiam fratrem uidebaris, nam cum desertum
repeteres, etiam fratrem reliquisti. at qualem illum quantumque?
quanto tibi semper dilectionis cultu obseruatum? quam
singulari tibi adfectione deuinctum? et cuius caritati praeferre
nihil posses nisi forte solam heremi caritatem., quam [*] [*] [*]

Quem tamen ego sola profectus tui contemplatione ut
animo conicio nec aduersatum itineri consilioque tuo existimo,
sed inusitato inter deuinctas sibi personas modo dimittere te
ille, ut puto, non minus uoluit quam tu discedere. diligit
enim et ille te multum uicissim, in amore tamen tuo commodum
tuum consulit, cumque adfluentissima eius et summa
in te sit caritas, fastigium tamen illius tendit usque ad
utilitatem.

Et tu licet omnem iamdudum censum in Christi pauperes
Christo diues effuderis, tum et praeferas licet annis
iuuenem moribus senem, sis etiam ingenio clarus, clarus
eloquio, nihil in te tamen primore loco magis suspexerim
dilexerimque, quam quod solitudinis sedem sic concupisti.
unde quia me respondere copiosius spatiosissimis ac facundissimis
litteris tuis saepe postulas, sufferas paulisper necesse
est, cum sis sapiens, insipientiam meam, dum recolo multimodam
domini gratiam erga hanc ipsam heremum dilectam
tuam.

Heremum ergo recte incircumscriptum dei nostri templum
dixerim; etenim quem certum est habitare in silentio credendum
est gaudere secreto. saepius se illic uidendum sanctis
suis praebuit et conciliante loco congressum non est aspernatus
humanum. in deserto quippe Moses glorificato uultu
deum conspicit, in deserto Helias uultum pauens, ne deum [*] [*]

Ferunt quendam alii quaerenti, quali inesse loco deum
crederet, respondisse, ut quo se duceret, impiger sequeretur;
tunc comitante eodem ad late patentis heremi secreta uenisse
et ostendens uastae solitudinis recessum: en, inquit, ubi
deus est. nec inmerito ibi esse promptius creditur, ubi facilius
inuenitur.

Nam et in primordiis rerum, cum omnia deus in sapientia
faceret et singula quaeque futuris usibus apta distingueret,
non utique hanc terrae partem inutilem et inhonoratam dereliquit,
sed cuncta non magis praesenti magnificentia quam
futuri praescientia creans uenturis, ut arbitror, heremum
sanctis parauit. credo his illam locupletem in fructibus uoluit
et pro indulgentioris naturae uice hanc sanctorum dare fecundam,
ut sic pinguescerent fines deserti, et cum rigaret de
superioribus suis montes, abundarent quoque multiplicata
fruge conualles locorumque damna suppleret, cum habitationem
sterilem habitatore ditaret.