Vita Epiphanii (13-16)

Mox sibi beatus antistes proprio ore leges, quibus se posset
tenere, dictauit. primum statuit non lauandum, ne nitorem
animae et interioris hominis fortitudinem balnea magis sordibus
amica confringerent. deinde decreuerat numquam esse
prandendum: sed ne propositi sententiam superuenientum uis [*]

ulla temeraret et ant iactantiae nebulis aut auaritiae fama
laederetur, definiuit numquam sibi cenandum, at commutatio
horarum ac per hoc semel in die reficiendi tempus adferret.
cibos iussit sibi placere uiliores, nihilque in apparatione ferculorum
nares saporemque suum posset offendere, nisi quod
aromatibus condiretur. holerum et leguminis pascebatur epulis,
sed neutrum horum usque ad satietatem capiens: uini quiddam
parum , quam tamen exiguitatem apostolicae admonitionis
memor sumebat ob stomachi cauendam debilitatem. procedendum
censuit omnibus in quolibet aeris terrore maturius,
ita ut uigiliarum formam lectoribus antecedens ad ecolesiam
praeberet episcopus. postquam uero ad altaris confinia peruenisset,
nullam deliberauit futuram esse necessitatem, qua
inde nisi inpletis sollemnibus posset abduci. iunctis pedibus
usque ad consummationem mystici operis stare se debere constituit,
ita ut umore uestigiorum locum suum depingeret et
longe aspicientibus indicaret. intercessionum tantam sibi
proposuit curam, ut ipsum se miseris inferre crederet molestiam;
quam per neglegentiam a quibuscumque permisisset inferri.
ad patientiam laboris tempore otii, necessitati ut sufficeret,
corpus aptauit. hoc sibi uiuendi pragmaticum uel disciplinae
dogma proposuit adgressus est seruauit inpleuit..

Mox uero per uniuersum mundum sanctam illius conuersationem
illa, quae licet in gloriosis actibus tardior esse solet,
fama non tacuit, sed ad aures Ricemeris, qui tunc secundis [*]

ab Anthemio principe habenis rempublicam gubernabat, detulit.
num imperatore Romae posito seminariuminter cos iecit
scandali illa quae dominates sequestrat inuidia et par dignitas
causa discordiae. surrexerat enim tanta rabies atque dissensio,
ut mutuo belia praepararent, et praeterquam origo irarum
proprios suggerebat stimulos, lis ipsa circumstantium consilio
nutribatur. nutabat status periclitantis Italiae et adfligebatur
ipsisdiscriminibus grauius, dum expectabat futura discrimina.
interea apud Ricemerem patricium Mediolani ea tempestate
residentem fit collectio Ligurum nobilitatis, qui flexis genibus
soloque prostrati pacem orabant principum et ut ab scandalo
utraeque partes desinerent, occasiones gratiae ab una precabantur
offerri quid plura contexam ? mulcetur Ricemer et
uelle se reparare concordiam permotus multorum fletibus
pollicetur. "sed qui" ait "potissimum huius legationis pondus
excipiet? quem tantae molis cura maneat ? quis est qui
Galatam concitatum reuocare possit et principem? nam semper,
cum regatur., exuperat qui iram naturali moderationenon
terminat". tunc uno omnes ore responderunt: "uester tantummodo
ad pacem declinetur adsensus est nobis persona nuper
ad sacerdotium Tioinensis urbis adscita, cui. et beluae rabidae
colla submittunt, cui ante preces offeratur beneficium, quod a
quolibet petiturus aduenerit, cui est uultus uitae similis, quem
uenerari possit quicumque, si est catholicus et Romanus, amare
certe, si uidere mereatur, et Graeculus. iam si ad sermonem
illius ueniamus, numquam sic diras aspides uerborum digitis [*]
incantator Thessalus uiolentis poterit euocare carminibus, quomodo
ille effectum petitionis suae etiam a negaturis extorquet.
pendet in arbitrio eius, cum loqui coeperit, sententia audientis.
perdet ius suum excusare disposuit, si illi allegandi
copia concedatur". tunc patricius Ricemer ita respondit:
"detulit ad me hunc hominem, quem exponitis, fama gloriosum:
et in hoc magis admirationi mihi est, quod cum omnes habeat
laudatores, nullos eius quibus per inuidiam abundare solet
nouitas prodit inimicos. ite ergo et rogate hominem dei, ut
ambulet: iungite etiam meas preces". egressi de concilio statim
Ticinum petunt, causam narrant. fusis, ut istum laborem
susciperet, beatus Epiphanius rogatur lacrimis, qui ne extenuaret
beneficium, si filios diutina supplicatione torqueret,
antecessit desideria postulantum. quos tamen taliter adlocutus
est: "quamuis tantae rei necessitas probatissimae personae
pondus inquirat et titubet sub graui fasce portitor inmaturus,
affectum tamen quem debeo patriae non negabo". quibus breuiter
narratis, quoniam erat loquendi parcus, ad Ricemerem
patricium perrexit, a quo simul uisus et electus est.

Mandato ergo sibi legationis ordine Romam petiit. in quo
itinere quid molestiarum sustinuerit quidue uirtutum gesserit,
festinans ad maiora praetereo. mox tamen ut supra dictae
urbis portas ingressus est, fama quae absentem illum notum
fecerat. digito coepit ostendere. conuersi ilico omnium oculi,
stupuere mentes adtonitae, quod tantam sibi exhiberi reuerentiam
imago eius index sanctitatis exquireret inexpiabilis [*]

se culpae reum fatebatur quilibet potentum, si tantum genua
eius amplexus est: tollebatur clamor in caelum: nemo illum
in mortalium numero conputabat, cui omnia caelestis gratiae
uidebant bona constare. perfertur ad principem Anthemium,
studio legationis episcopum uenisse Liguriae, hominem quem
nullus possit etiam diues eloquio sufficienter exponere. at ille :
"callida mecum Ricemer et in legationibus suis arte decertat:
tales dirigit, qui supplicatione expugnent quos ille lacessit
iniuriis. perducite tamen ad me hominem dei, qui si possibilia
precatur, admittam, si difficilia, supplicabo ne excusationem
meam grauetur accipere. dubito tamen an Ricemer apud me
quod poscit optineat, cuius scio uotorum intemperantem esse
personam et in condicionibus proponendis rationis terminum
non tenere. sed ueniat directus antistes et laudatam iam pridem
praesentet eftigiem". egrediuntur officia palatina tota urbe:
"iube, rogaris" audiebat episcopus.

At uenerabilis et saeculis omnibus probatus pontifex posteaquam
introgressus est et proferendi sermonis donatus licentia,
quamuis fugitiuae potestatis insignia ostrum gemmasque rutilantes
reuerendae imaginis fulgore conpresserit (etenim quasi
absente imperatore ita in se oculos traxerat singulorum), tali
tamen narratione incipiens ianuam oris reserauit: "summa
caelestis domini, uenerande princeps, est ordinatione dispositum,
ut cura tantae reipublicae cura mandabatur per catholicae fidei
dogma deum et auctorem et amatorem pietatis agnosceret,
per quem bellorum furorem pacis arma confringunt et calcans
colla superbiae concordia superat quod fortitudo non praeualet. [*]

sic namque Dauid praedicabilem parcendi magis inimico animus
reddidit quam intentio uindicandi: sic perfecti saeculorum
reges et domini supplicantibus indulgere caelesti arte didicerunt.
supernae namque dominationis instar possidet qui imperium
suum pietate sublimat. hoc ergo Italia uestra freta iudicio
uel Ricemer patricius paruitatem meam oratum direxit, in*
dubitanter coniciens, quod pacem Romanus deo munus tribuat,
quam precatur et barbarus. erit enim triumphus uestris pro.
prie profuturus annalibus, si sine sanguine uiceritis. simul
nescio quae species fortior possit esse bellorum quam dimicare
contra iracundiam et ferocissimi Getae pudorem onerare beneficiis.
grauius enim percellitur, si postulata inpetret quem
puduit hactenus supplicare. tractandus deinde anceps bellandi
euentus: in quo tamen si ita praeualuerint peccata certamine,
uestro regno defrudabitur quod partes utraeque perdiderint.
nam quaecumque apud Ricemerem., si amicus est, salua sunt,
cum ipso a nobis patricio possidentur. cogitate pariter, quia
bene causae suae ordinem dirigit qui pacem primus obtulerit".