Libellus Adversus eos qui contra Synodum Scribere Praesumpserunt (4-6)

Post haec adseritis aduersarios papae Romani dici non debuisse
qui praedictum prolatis petitionibus accusabant, ad
assertionis fidem iungentes, quod eos isto nomine praecepta
regia non uocassent. o homines omni artis lima conpositos
et caminis fabrilibus excoctos, qui (ad) adstipulationem dictorum
desudata inuenere testimonia. amamus, reuerendi uiri, sententiam
uestram et, ut aiunt, in ipsam pedibus imus: cognoscimus
errata quae dicitis. inimicum uocet aliquis accusantem
et tragico nomine appellet contumeliam non merentem? dehinc
subiunctam quaestionem rhetorica fibula momordistis allegando:
"testis est Romana ciuitas, si omnes episcopi senes et debiles
conuenerunt". ecce orationem ueri neruis nitentem et ipsi Cepasio
praeferendam nitore sermonum. ergo quia se aetate ualentes
et corpore inbecillos esse dixerunt, ipsi se ineptos iudicio
esse testantur, quoniam membrorum se dixerunt iam
sustinere dispendia, maxime si hoc ingerere clementissimi
domini auribus praesumpserunt. uos putatis. ab uniuersis dei
conspectibus pulsi, illo uestrorum more congressuum ubique
narranda confundi et apud principem de collectione pontificum
alios protulisse sermonem, nisi quos aetatis maturitas [*] [*] [*]
ordiendae loquelae fecit auctores, quibus anni ueteres reuerentiam
contulerunt, qui putabantur bonorum meritorum suffragio
in longum fuisse seruati. ipsos ergo de grauidae aetatis
fatigatione queri decuit, quos aetas iusserat allegare. uiri
optimi, subdidistis, ex praeceptis regiis euocationis causam
fuisse iam cognitam et, Italiae summa moderantem non fuisse
quasi de nouo negotio consulendum: plus chartae et scriptioni
religionis debitum quam praesentiae principali. nullus ergo
in praedicto negotio titulus remanserat, ad cuius inquisitionem
pergentes illud iure praeloquerentur exordium. exhinc digressi
bonarum rerum ia rege laudatis affectum et colitis uerbis
innocentiam quam actibus ignoratis, si tamen cultus est in
loquela uestra, quam scabro uomere uelut agentes per deuium
aratra proscinditis, marcenti solo lolia commendantes, recepturi
pro tali inpendio paleas, quibus gehennae in perniciem
uestram ignis animetur.

Sed nunc, ut quidam fertur dixisse, quae quibus anteferam?
contra apostolum dicitis inpugnatores summi pontificis
non auditos, qui caelestis mandati memores partem suam
a consortio adulteri subduxerunt. hic non incesso ignorantiam,
rimosam memoriam non accuso. nolo dicere quod prophetae
uerba apostolo contulistis, quia noui et ipsos apostolos recte
uocitari quos missos esse non nescio. Dauid enim dicit: furem
uidebas et currebas cum eo et cum adulteris portionem
tuam ponebas. deinde quis se de illa uestra [*] [*]

enodem faciat quaestione, qua dicitis: "in criminibus obiectis quod.
non excluditur adprobatur" P en uocem Romanae ecclesiae Militibus
congruentem, in qua nescias utrum prius nitorem praedices
an saporem. putasne, audistis legi: quod iustum est
iuste exsequeris? audistis de malefactis hominum, si
tamen aliquando conuersatio humana uos tenuit, quicquid non
suis ordinibus adprobatur excludi? ubi est illud prophetae:
dominus ad indicium ueniet cum senibus populi
sui, et de uobis dictum: peccatum suum quasi Sodoma
praedicauerunt: uae animabus eorum? sed quid facto
opus est, quotiens nulla desperatis medela succurrit, nisi inplorandus
est dominus, qui promisit per prophetam, futurum
se super omnem superbum et, excelsum et super omnem adrogantem,
ut humilietur ? sed fetidum opus. uestigiis insequar
set ferrata, si ualeo, caloe contundam ut uere dicam, res cum
re, causa cum causa, ratio cum ea quam putant ratione pugnabit.
oblocutos sacerdotes praeceptionibus regiis allegatis et
quoddam sacrilegium creditis, mali aliquid, cum caelestem
nesciatis, de terreni domini iussione sentiri, opponendo: quis
regi debuit dicere, papam oportuisse. synodum conuocare? certe
quod in hac parte constat exemplum ? illum praecipue, qui
criminosis multorum propositionibus iam iacebat; quem hoc
fuerat damnare quod argui, cui praerogatiuam caelitus adscriptam
hostium suorum oblocutio iam tulisset? ad hanc uos
dementiam malorum actuum per gradus suos incrementa [*] [*]
traxerunt, ut hoc credatis esse lacessere quod conuincere nec
apud uos habeant a ueritate differentiam odia, quae plerumque
contra meritum inpetiti studiis non rationi obsequentia uota
concinnant? ubi est illud priusquam agnoscas, ne adiudices
quemquam? olim uos accepit grex positus in sinistra
collegas, apud quos ex praeiudicio excepisse sententiam
creditur qui meruit ad examen adduci et hoc est reum existere
quod libram disceptationis intrare.

Praelocutioni tamen optime diuinum subdidistis exemplum,
quod ita quadratis constat alloquiis, ut ipsum in eo Chrysippum
tenere lineam putes: peccatori dicit deus: quare
tu enarras iustitias meas? huic dicto conserentes quasi ad
sacerdotes apostropham: "quia beati Petri apostoli uicarius
aestimatur, prohibetis archiatrum eius corpori adferre medicinam:
quomodo uos animae eius curationem exhibere renuitis ?"
magnum per diuina ridiculum an maxima lamenta sint nescio.
uos alienae febri curam quaeritis, uos fatiscenti animae medelam
adhiberi cupitis et in leti proximitate positi uestri inmemores
de alterius salute tractatis. quid si illud uere uobis
a propheta dictum sit: numquid parum est quod molesti
estis hominibus, molesti estis et deo meo ?
et iterum: medice, cura te ipsum ? sed hinc alias. [*] [*]

nouimus, quia sanari non potest conclamatus et inprobus in
profundum deueniens mira temeritate contemnit. sed credo
uiuit ia istis et in malae conuersationis suae morte consilium,
et potest optare quia alteri quod. ipse iam perdidit.
nunc recte nobis cum propheta dicam: omnia quae loquitur
populus iste coniuratio est, et timorem
eius ne timeatis neque formidetis. facessat a nobis
qui in nobis est pruritus iste linguarum, quos uere idem
propheta arguit: scribentes iniustitiam scripsistis.
non nos beatum Petrum, sicut dicitis, a domino cum sedis
priuilegiis uel successores eius peccandi iudicamus licentiam
suscepisse. ille perennem meritorum dotem cum hereditate
innocentiae misit ad posteros: quod illi concessum est pro
actuum luce, ad illos pertinet quos par conuersationis splendor
inluminat. quis enim sanctum esse dubitet quem apex tantae
dignitatis adtollit, in quo si desint bona adquisita per meritum,
sufficiunt quae a loci decessore praestantur? aut enim claros
ad haec fastigia erigit aut qui eriguntur inlustrat: praenoscit
enim quid ecclesiarum fundamento sit habile, super quem ipsa
moles innititur. sed hinc actibus uestris caelestem potentiam
putatis esse suffragio, quod ad praesidium beati apostoli adiutricem,
ut dicitis, dexteram commodatis. nescitis, stolidi, solem
facibus non iuuari nec ad praesidium diurnae lucis lychnos
accendi? scriptum enim est : scrutatur corda et renes deus. [*] [*]