Libellus Adversus eos qui contra Synodum Scribere Praesumpserunt (19-21)

Deinde pro quaestionum tormentis uenerabilem Laurentium
et Petrum episcopos a communione papae se suspendisse replicatis
et quicquid prouidit cautio conuocatorum ducitis ad
crimen inpetiti. ullone ergo tempore, dum celebrarentur ab
his sacra missarum, a nominis eius commemoratione cessatum
est ? umquam pro desideriis uestris sine ritu catholico et cano
more semiplenas nominati antistites hostias obtulerunt? aliquando,
quod capiti uestro adscribatur, facta est apud deum
offensa per gratiam et extitit nutrix ueniae peccati mater
oblatio? fuerunt quidem corporis tantum conuentione separati,
quos loqueris, animarum tamen praesentiam non uitarunt. si [*]

eos putas a consortio mutuo dissociatos, quos fibula religionis
pio mordens dente coniungit, procul te ab aestimatione
culparum duxit affectus. mandati caelestis habitatio nos
aut miscet aut separat : non interest quae interualla, nos segregent,
si uno in supera mansione conclaue retinemur. uere
hinc conicimus esse uos seruos uentris et corporis, et per hanc
sententiae uestrae uilitatem declaratis mancipia uos esse terrena.
scriptum est enim: animalis homo non percipit
quae sunt spiritus.

Fost haec uersis in fugam ordinibus lymphatici more sermonis
addidistis: "ergo concilia sacerdotum ecclesiasticis legibus
quotannis decreta. per prouincias, quia praesentiam papae non
habent, ualitudinem perdiderunt?" legite, insanissimi, aliquando
in illis praeter apostolici apicis sanctionem aliquid constitutum,
et non de maioribus negotiis, ad conlationem si quid occurrit,
praefatae squis arbitrio fuisse seruatum. sic enim habes: si
quis episcoporum iudicio prouinciali depositus
fuerit, Romanum papam, si placet, rursus appellet,
et ipse, si uidetur, reparet iudicia in opitulatione
damnati. ecce enode est, quod ad laqueum praeparastis,
nisi forte artissimis in illa parte nexibus adstringamur
et replicationum nobis itinera non patescant, dum callis
ante peruius dumetis nouella interclusione uestitur. [*] [*]

His enim nos eloquii uepribus, dum gradimur per plana,
retinetis, cum dicitis laesum principem, quare adtributum
uisitatorem contra ecclesiasticas regulas prima uoluimus fronte
discedere, ut nihil amplius liceret tunc uitiis, ne duresceret
lolium, ne profana messis nulla disciplinae ante maturitatem
succisa falce decumberet et putaretur licere quod iudices non
uetabant. unde ex aperto constat, nulla uos extra praestantiam
piissimi regis, quam frustra desideratis noxae copulari, exemplorum
auctoritate fulciri. superest, ut et ipsum doceam
in his excessibus, quod bono uniuersitatis contigit, non teneri,
quia directum non occasionem litis nec fomentum iurgii, sed
causam uoluit esse concordiae, praeuidens scilicet, quod nisi
simplicem iussionum suarum tutela uallaret, cito in escam
diseidii toxica uestra subriperent. scriptum est enim: uir
simplex credit omni uerbo. idcirco mandati limitem
fixit, quem nulla liceret transgressione uiolari. praefatum ad
beati Petri basilicam, mox Romam perductus fuisset, mandauit
occurrere, faciens de sacerdotis uoto regis imperium. quis
enim non putaret pontificem sponte pariturum in ea parte,
quam licere sibi princeps non credidit, etiam si uetaret? ibique
papam ab eo salutatum suo ore iussit adfari, ut traderet
coepiscopo mancipia nullis subdenda tormentis, seruanda profecto
ad disceptationem synodalis examinis. o castitatem praecepti,
quae dum facem praesentibus praefert temporibus, in
umbram cogit antiqua, quae rapit lumen ueteribus inauspicato [*] [*]

splendore nouitatis! quis hoc lingua diues cuiquam merito
pauperi uel opinionis fabricator adiunxit? quis taliter commenticiis
laudibus locupletauit fama dominum actuum suorum
ueritate mendicum? non derogo uobis de scriptoribus, quorum
beneficio contigit ornata ad nos maiorum gesta perduci: sed
dei beneficia non tacebo , quia princeps noster rebus superat
decora sermonum. obnoxiam linguis gloriam non requirit: ad
laudem suam incuriam credit esse quod iungitur. respicite
quasi libra qua dispensatione uenerabilis causarum trutinator
inspexerit, ut cum petitioni uestrae effectus artifex praestaretur,
in omnibus tamen iura ecclesiastica custodiret. quae ad hanc
aestimationem quamuis acutiora ceteris corda sufficiunt? uno
tempore, una scriptione, sine aequitatis detrimento desideria
uestra supplentur, et eadem carta ad ministerium religionis
et uestrum destinatur ad gaudium. boni enim principis praeuidit
inquisitio, seruilem adsertionem innocenti examine non
probandam. in electione enim uenerandorum iudicum ipse
accusantes extra ordinem reppulit, ipse ad spem retulit accusatum.