Eucharisticum de Vita Sua (3)

Interea me edax ignis interno uastabat officio et continuis
curantium nutribatur studiis. nam quasi morbos aleret, ita
quicquid contra ipsos prouidebatur accessit. tunc illa saecularis
pompae philosophia Hippocratis et Galeni contrita subsidiis, ad
adiutorium fidele se transtulit, aliquando sentiens mundi blandimenta
uanescere et humanis hominem praesidiis non iuuari iam
duorum ferme mensium curriculis cladis huius me sibi pressura
submiserat: iam remedii uice transitum praestolabar et nihil
suaue de usura. lucis istius recolens abrumpere moras etsi cum
peccati iturus fasce cupiebam. expendite legentes quae hic
flagella, quae tormenta me manserint, ut suppliciorum praesentium
metu gehennae poenas expeterem et ut ad illa immortalis
camini et dirum anhelantis piacula festinarem. sed non defuit
mihi dominus, qui mortificat et uiuificat, deducit ad
inferos et reducit, maiestate sua, ille cuius est promissio:
adhuc uerba in ore tuo, et ecce adsum, dicit dominus.
nam cum unus se ex his, qui adsidebant mihi et per [*] [*]

singulos dies ditabant inaequalitatem meam dispendio facultatum,
lassatum se fuisse testaretur nec aliquid remansisse
quod fieret, ilico mihi spem uitae detulit desperatio curatoris.
nam illic promptiora sunt caelestis bona iuuaminis, ubi se
subtraxerint obsequia infausta languentibus. continuo me ad
beati Victoris martyris praesidia saepe experta transuexi et
opem fortissimi precatus deo per ipsum cum lacrimis alleganda
commisi: satis esse ad promerendam clementiam eius, si
semper ante oculos suos statuat, unde nos sumpserit, nec
facile ad sublimitatem mandatorum illius cum uelocitate extremam
migrare posse materiam. quamuis per secundam pii
naturam baptismatis ablutum sit quicquid de limo parente
sorduimus, tamen quia, dum inimicus salutis nostrae inclusum
blandimentis fucat interitum, dulci uitia sapore condiuit et;
dum pruritu annum, dum gustandi oblectatione producimur,
mors per fenestras ingreditur, quo fugiendum est ab ira ipsius,
nisi ad misericordiam eius, qui reducem filium et concessae
prodigum portionis, quem postquam cum porcis per obscenum
siliquarum cibum addixit inmunda communio, ad stolam candidam,
ad anulum pretiosum, ad diuitias illas paternae possessionis,
quasi semper seruasset iussa, reuocauit? precatus
sum per electum eius, ut debita mihi plura dimitteret, ut
plus diligentiae absolutus exhiberem. et hoc cum promissionis
suae chirographo et casta sponsione conueniens poposci, ut
daret etiam per praecepta sua amabili deuotione me currere,
quia, cum sit illius quod uocamur, illius quod uocati [*] [*]
adquiescimus, a nobis tamquam sint orta munerantur, et uelle recta
et perficere ipse (dam) suggerit, tamen ceu pro nostra obnoxius
deuotione dat praemium. promisi etiam, si clarioris studii me
per gratiam suam donaret affectu, de manu linguae meae confessio
ista procederet, de muneribus ipsius ingenioli mei eidem
adipem litarem, ut numquam stili cura de saecularium rerum
uentosa executione lassaretur, reliquas etiam quibus suggillabar
foeditates abnuerem, si tamen ipse, quod loqui inspirauit, uelle
me faciat supplicaui ut adesset in me beneficiis suis nec
auerteret se ab eo, quem genuini praesidii tutela destitutum
fouisset misericorditer et illis, qui parentum laetabantur defensione,
praetulisset: et ut haec tribuerentur non uicem innocentiae
meae reddidit, sed quantum gratiae eius deberet felix
et eruditus peccator, ostendit. nam si recti custodiam, pietatem
secutus, non linqueret et nos terreret ut arbiter et
non ut pater foueret, nusquam uia salutis, nusquam euadendi
aditus pateret.