Ennodius Ambrosio et Beato (9)

Hoc uos digredientes iam instituto rhetoricis lituis euocat
Mauors eloquentiae et quasi loricam hamis, ita conponit
uariis et conexis causarum munimenta particulis. nam nodosis
orationis artubus in solidam et simplicem formam coactis
unam sermonum pingit effigiem, in qua ita quadratis sociantur
diuersa mensuris, ut nec diuisio deroget coniunctioni nec
uiritim adgreganda ualeat, cum opus est, segregare, partitio.
uos praemisso laudis sapore mascula dictio et humani sermonis
Latiare supercilium sic adhortatur: "post apicem diuinitatis
ego illa sum quae uel commuto si sunt facta uel facio:
quantisuis actionum tenebris inuoluto lux sufficit, quam loquendo
contulero. ego sum per quam expectant homines reatum
de turbida et innocentiam de serena: per me fusca splendet
conscientia, per me luce sua radians aduenticia nocte tegitur,
uel si sit ignara tenebrarum: est quod nec confidit puritas
nec culpa suspirat. ad meum conpendium ubicumque est Romanus
inuigilat: fasces diuitias honores si non ornamus, abiecta
sunt: nos regna regimus et imperantes salubria iubemus.
quid quod declamationum nostrarum oblectatio uincit uniuersa
quae sapiunt et opinionem quam conciliamus aeterna est?
ante scipiones et trabeas est pomposa recitatio: de uirorum
fortium factis quod uolumus creditur: actum nemo aestimat
quod silemus: nobilia germina ex nobis fusa orbem totum
sole clarae perfectionis inradiant. poetica, iuris peritia, dialectica,
arithmetica, cum me utantur quasi genetrice, me
tamen adserente sunt pretio. audite tamen et carmen, alieni
quod nobis suggerit ludus officii". [*]