De XII Abusionibus saeculi (2)

SENEX SINE RELIGIONE.

Secundus abusionis gradus est, si sine religione senex esse inueniatur,
cui cum membra exterioris hominis ueterescunt, uires animi id
est interioris hominis membra incrementa roboris non capiunt. plus
enim omnibus religioni operam dare senibus conuenit quos praesentis
saeculi florida aetas transacta deserit. sicut namque in lignis ipsa reproba
arbor\'conparet quae post flores fructus optimos cultori suo non
exhibet, sic et in hominibus ipse reprobus est quem flos iuuentutis
deserit et tamen in sui corporis senectute bonorum operum maturos
fructus proferre paruipendit. quid enim stolidius fieri potest, si mens [*] [*]

ad perfectionem festinare non contendat, quando totius corporis habitus
senectute confectus ad interitum properat? dum oculi caliginant,
auris grauiter audit, capilli fluunt, facies in palore mutatur, dentes
lassi numero minuuntur, cutis arescit, flatus non suauiter olet, pectus
suffocatur, tussis cachinnat, genua trepidant, talos et pedes tumor
inflat : homo interior qui non senescit his omnibus adgrauatur. et haec
omnia ruituram iam iamque domum corporis cito praenuntiant. quid
ergo superest, nisi at, dum huius uitae defectus adpropiat, nihil aliud
cogitare quam quomodo futurae aditus prospere conprehendatur quisque
senex appetat ? iuuenibus enim incertus huius uitae terminus instat,
senibus uero cunctis maturior ex hac luce recessus [breuiter concordat].
cauendae sunt ergo homini duae particulae, quae in illius carne non
ueterescunt et totum hominem ad peccandum pertrahunt, cor uidelicet
et lingua: quia cor nonas semper cogitationes machinari non desinit,
lingua inpigre loquitur quodcumque cor machinari senserit. caueat
ergo senilis aetas, ne istae iuuenescentes particulae totam sibi harmoniam
decipiant et per res ineptas reliqui corporis grauitatem inludant.
unicuique namque considerandum est quid aetate eminenti iam
dignum est, ut hoc agat quod nec uitam nec aetatem nec ministerium
uile reddat..