De Singularitate clericorum (41)

Non est sine filiis cum claritate nisi singularitas sola, quam non
solum conscientia sua nullis sordibus maculat, sed etiam nullae opiniones
suspectae parilitatis infamant. nam si castitas quod est difficile
masculum et feminam pariter in uirginitate conseruet, non habet
claritatem, quam communitas ipsa non potest nisi quibusdam probrositatum
tenebris obscurare. singularitas uero ita clara est omnibus et
exerta, ut cunctis splendore sui candoris pura manifestetur et lucida.
unde nos sic apostolus edocet dicens: sicut filii lucis ambulate:
fructus enim luminis est in omni bonitate et
iustitia et ueritate, probantes quod beneplacitum
sit Deo. et iterum, omnia, inquit, facite sine murmuratione
et haesitatione, ut sitis inreprehensibiles et
simplices sicut filii Dei immaculati in medio nationis
prauae et peruersae, inter quos lucetis sicut luminaria [*] [*] [*] [*]

in mundo. sic ubique singularitas splendet, ut omnes pro illa
spondere non dubitent, et ita sanctitatem in semet ipsa clarificat, ut
laudem sibi ab ipsis quoque inimicis extorqueat. quod maxime de
praeposito quocumque Paulus apostolus mandat dicens: oportet
autem eum et testimonium habere bonum ab his qui
foris sunt, ut non in opprobrium incidat et laqueum
diaboli. hanc igitur amate, hanc tenete, quae sola potest
feminas debellare. cum adhuc concupiscentia nulla pectus inpulsat
et dum adhuc simplicitas incorrupta permanet uel quieta, ad
secretam singularitatis tutelam cito concurrite, ne postmodum non
ualeatis effugere.