De Singularitate clericorum (32)

Dilectio est, inquiunt. o dilectio quae inuidet sibi. o caritas quae
cupit 88 uituperatione laudari. grande miraculum, ut uirginum caritas
uirgines faciat uelut coniuges credi et coniugum caritas coniuges
faciat uelut uirgines aestimari. ecce uera dilectio quae in coniugalitate
diuidit, ut in castitate coniungat. ecce sancta dilectio quae coniugalibus
ad communem laudem inducit absentiam. hi pro certo sese inseparabiliter
diligunt. qui ut triumpbos sibi inferant a se ipsi discedunt
: quibus nec crimen nec natura nec lex nec Dominus nec apostolus
potestatem unius conuersationis interdixit aut tulit, sed pro tuendis
paribus uotis semota unanimitate absentari caritas persuasit.
illi uero uideant cuius sit caritas quam nouerunt, qui nec crimini nec
naturae nec legi nec Domino nec apostolo nec ipsi coniugalitati [*] [*]

succumbunt, quos tantum uirginitas probrosa condemnat, quantum illos
coniugalitas castrata glorificat, quibus sufficiat ad supplicium dedecorosum,
quod spadones a coniugibus iudicantur. ad quorum increpationem
non tacendi sunt etiam filii Israel, qui apud Esdram uxores
et filios contra diuina iura. susceptos non cunctati depellere nec contra
Domini caritatem conati sunt excusare. uerum fatear, si permittor.
qui nunc pro dimittendis feminis alienis adiunguntur, quid facerent si
liberos et uxores proicere iuberentur ? aut quando ualebunt pro Christo
renuntiare cognatis, qui mulierculas non suas praeponunt Christi praeceptis
? dico eos facile pro isdem mulierculis parentes proprios abnegare,
quam propter Christum relinquere ipsas mulierculas posse, despicientes
quod in euangelio ipse Dominus testatus est dicens: si
quis uenit ad me et non odit patrem suum aut matrem
aut uxorem et filios et fratres et sorores et animam
suam, non potest meus esse discipulus.