De Singularitate clericorum (29)

Hac castigatione non conpuncti diuina interdicta infandae familiaritatis
obstinatione contemnunt et adhuc insuper de caritate causantur,
cum secundum uerbum Esaiae qui amaritudinem pro dulcedine
deuorantes nudam foeditatem uelamento boni nominis tegunt,
apud eos sub falsa dilectione uera dilectio uioletur. sed exclamat caritas
et appellat: tales ego non iunxi, altera eat quae me simulando
confingit. numquam Dei praeceptis obsisto, numquam fluxis faueo,
per me sanctitatem non opto culpari. calumnias mihi aduersa germanitas
facit, pericula et ego inter falsos fratres incurri. succurre
meus praeco, succurre Paule apostole, dic testimonium meum, ne quod
de me adnuntias peruertatur: finis autem praecepti estcaritas
de corde puro et conscientia bona et fide non
ficta\'. dilectio deputabitur, per quam sanctitatis iniuria [*] [*] [*] [*]

criminationibus appetitur? aut illorum erit sincera fraternitas aestimanda,
de quibus filiae matris ecclesiae perducuntur in culpam ? si talis
christiana caritas adnotatur, indubitanter odia meliora sunt quae dum
separant neminem maculant. haec autem parricidalis dilectio fratres
persecutores adunare consueuit, qui libenter patiuntur de suo consortio
filias ecclesiae fornicarias diffamari contra caritatem quam
Paulus apostolus docuit dicens: dilectio proximi malum non
operatur. egregia probatio caritatis, quae non tantum noxia germanitate
officit proximo, sed etiam subiecta non uult esse praescriptionibus
apostolicae iussionis. confundantur adsertores dilectionis huiuscemodi,
quos iudicant illi qui pro communibus commodis etiam
consanguineam deserunt caritatem.