De Singularitate clericorum (26-30)

Numquid adhaerebant singularibus singulares ant indisciplinatae
commorationis perseuerabant inlecebroso consortio conuersantes, ubi
tota ecclesia propemodum uidebat, ut non ad conuiuationes inprobosas
sed ad discenda bonae conuersationis studia sequerentur? adeo
non inde describitur quod nostris conuiuationibus coaequetur, non
risus, non iocus dicitur adfuisse. nec sicut apud quosdam nunc usque
adsolet fieri chorus psallentium uirginum aures uenenosis cantibus
adseritur demulsisse. et ut de apostolis breuiter probem, quantum
illis fluxa familiaritas potuit displicere, qui conpulsi sunt et de ipso
Domino loquente cum femina dubitare, nisi eos maiestatis notitia
probata conpesceret ? sicut euangelista refert dicens: inter haec,
inquit, uenerunt discipuli eius et mirabantur quodcum
muliere loqueretur. nemo tamen dixit illi: quid quaeris
aut loqueris cum ea? . quid autem loquar adcessum feminae ad
pedes Domini prouolutae, cuius luctus et planctus ad defensionem
lasciuiae suae non erubescunt inprobi flagitare? usque adeo illos propria
caecitas rapit, ut nec de similibus causis audeant reluctari, de
quibus Salomon, excaecauit, inquit, eos malitia eorum et [*] [*]

nescierunt sacramenta Dei. Iohannes autem matrem Domini
suscepisse uidetur. sed matrem cuius mores maternum indicat nomen.
tamen non possum et alias Christi matres admittere, nec aequanda
est mulieribus cunctis quae genuit maiestatem. Helias quoque
iussus est a Domino relinquere solitudinem et ingredi tabernaculum
uiduae. pro imperio Domini laborauit ut in domo mansisset, cui solitudo
palatium praestabat ad requiem: occasionem illi Dominus obtulit
ad magnalia facienda, ut famis tempore magis ipsi tam uiduae quam
pupillis eius sufficientia tribueret alimenta, qui ieiuniis usque quaque
adflictus tolerauerat indigentiam et qui missus uenerat pasci, pastus
quin immo conferens miseris miserias egestatis fecit excludi. et hoc
non potest cuiusquam fauere fluxurae, cum nulla fuerit opportunitas
scandali, ubi transeunter quod peius est egestosam habuit mansionem
quam quicumque hospes effugeret. at hic apud quos hospitatus
est impleuit et rediit, qui etiamsi moraretur, suspectus esse non potuit.
qualis illic fuit communitatis adfectus, ubi non erat uictus ? et qualem
ad uiduam habuit Helias introitum cui fames dedit hospitium?
quisquis es qui te uis Heliae de commoratione uiduae uocari discipulum,
prius solitudinis afflictiones et quadraginta dierum tolera ieiunus
exitum, et ant non quaeres feminam aut non erit qui cum
femina commoretur, et tamen si ualueris tibi serua. nobis autem in
spiritu et uirtute Heliae non alium quam Iohannem solum angelus et
Dominus Christus insinuat.

Pro nefos dolere cogimur quod docemus, qui usque ad hoc uenimus
ut in comparatione fluxorum de sanctorum tremendis uirtutibus disputemus.
parce iam parce, proteruitas. numquam tibi sancti consentiunt
qui religiosa modesta ueneranda pudica pudorata cum feminis negotia
peregerunt. aut si adhuc per sanctos cauillationis amfractus contendis
exquirere, nos tamen amicos Dei non nouimus nisi ad [*]

uenerationem tantummodo memorari, quod Dauid docuit dicens: mihi autem
uehementer honorificati sunt amici tui, Deus. eant
nunc praedones pudoris et plagiarii castitatis mulierculis suis exponere
molestias querelarum. apud sanctos nostros non habent omnino suffugium,
quibus misceri ecclesia auctoritate Pauli apostoli prohibetur.
et hos, inquit, deuita: ex his enim sunt qui repunt
in domos et captiuas ducunt mulierculas oneratas
peccatis quae ducuntur uariis desideriis.

Post hoc edictum utinam confidant sibi angelorum exempla conducere.
nos iam non ualent flectere , qui nouimus et angelos cum feminis
cecidisse. ab ipsis equidem bene patrocinia mutuantur, sed nos
nullum angelum audimus contra Paulum apostolum. sed et si nos,
inquit, aut angelus de caelo euangelizauerit uobis,
praeterquam quod euangelizauimus uobis, anathema
sit. insaniunt prorsus et calent incendio feminarum, quotquot huic
interdictioni non cedunt, et obscoenitatibus inhiantes malunt mori,
quam contenti sint a lateribus mulierum aliqua disiunctione diuelli,
ut ad explendam suae auiditatis inluuiem etiam in puncto temporis
non sint sine feminae uoluptate, et hunc habent in mulieribus fructum,
ut in illas semper defixa intentione desideria satient oculorum, ne
uel momentum aliquod transeat, quando indiguerunt quod adfectant.
sic inter eos integritas emoritur, ubi omnis commoratio seu conuiuendo
seu commanendo corruptis adfectionibus inquinatur. quos sanctus
Petrus designauerat dicens: in conuiuiis suis luxuriantes,
oculos habentes plenos moechationibus et incessabilibus
delictis, capientes animas infirmas. hos etiam [*] [*] [*] [*]

Salomon denotat: abominatio est, inquit, coram Domino
defigens oculum. plane purum contra oculum se habere testatur
Iob qui ait: et si oculis consensit cor meum. uerum
enimuero ille potest suis oculis obnoxius non teneri,, cui nolenti repentinus
occursus mulieris scandalum mouerit, quod protinus mens
quod nolebat expellit. ille autem commotionem sui uisus non meretur
euadere qui apud se scandali materiam tenet, qui uult intentionis affectibus
frui, qui affectat habere quod offensionem oculis ingerit, quorum
auiditas inexplebilis inter offendicula continua nullo modo potest
omnino conpesci, quod Salomon adprobat dicens: infernus et
interitus non satiatur, similiter oculi hominum insatiabiles
sunt. et alio loco: non satiatur oculus uidendo.
et iterum: nequius oculo quid creatum est?

Hac castigatione non conpuncti diuina interdicta infandae familiaritatis
obstinatione contemnunt et adhuc insuper de caritate causantur,
cum secundum uerbum Esaiae qui amaritudinem pro dulcedine
deuorantes nudam foeditatem uelamento boni nominis tegunt,
apud eos sub falsa dilectione uera dilectio uioletur. sed exclamat caritas
et appellat: tales ego non iunxi, altera eat quae me simulando
confingit. numquam Dei praeceptis obsisto, numquam fluxis faueo,
per me sanctitatem non opto culpari. calumnias mihi aduersa germanitas
facit, pericula et ego inter falsos fratres incurri. succurre
meus praeco, succurre Paule apostole, dic testimonium meum, ne quod
de me adnuntias peruertatur: finis autem praecepti estcaritas
de corde puro et conscientia bona et fide non
ficta\'. dilectio deputabitur, per quam sanctitatis iniuria [*] [*] [*] [*]

criminationibus appetitur? aut illorum erit sincera fraternitas aestimanda,
de quibus filiae matris ecclesiae perducuntur in culpam ? si talis
christiana caritas adnotatur, indubitanter odia meliora sunt quae dum
separant neminem maculant. haec autem parricidalis dilectio fratres
persecutores adunare consueuit, qui libenter patiuntur de suo consortio
filias ecclesiae fornicarias diffamari contra caritatem quam
Paulus apostolus docuit dicens: dilectio proximi malum non
operatur. egregia probatio caritatis, quae non tantum noxia germanitate
officit proximo, sed etiam subiecta non uult esse praescriptionibus
apostolicae iussionis. confundantur adsertores dilectionis huiuscemodi,
quos iudicant illi qui pro communibus commodis etiam
consanguineam deserunt caritatem.

In omni mundo paene totum iunctum est genus humanum et ubique
cognatio naturalis alterna peregrinatione discernitur. possunt parentes,
possunt filii, possunt fratres, possunt et ipsi quod plus est coniuges
a Deo concessa sibi naturae uincula disrumpere, et clerici Deo
non concedente insuper prohibente mulierum nexibus ancillatam recusare
non ualent caritatem ? optanda semper cognatis absentatur adfinitas
proximorum, et peregrinari ab extraneis feminis clerici reluctantur?
quibus faciendum fuerat, etiam si peculiare aliquid uel inconsuetum
Dominus imperasset, qui ad explicanda inpossibilia habent
spiritum sanctum, quem mundani homines non habent. unde Iohannes
apostolus sic admonet dicens: filioli uincite illos, quoniam
maior est qui in uobis est quam in hoc mundo. nunc
uero possibile etiam gentibus non dicam Christianis et leue prospicitur
et apud clericos sine ullis effectibus euacuatur, ut parum sit eis
Dei mandata despicere, nisi aliud dedecus habeant, quod nec sectantur
non dicam uincunt omnium gentium consuetudinem: quibus Dominus
per Ezechiel exprobrat et dicit: in legalibus meis non ambulastis
et iustificationos meas non fecistis, sed neque
secundum iustificationes gentium quae sunt in [*] [*]

circuitu uestro fecistis. pudendum nescio quid dilectio ista significat,
cum extorqueri contra naturam putatur.