De Singularitate clericorum (21-25)

Re uera magni homines qui se comparant sanctis, et eximia conuersatio
nostra quae prophetis uel apostolis uideatur aequalis. ad occasionem
luxuriae nostrae in peruersum sanctos nolumus imitari et inter
ceteros actus uestigia iustorum nolumus sequi. in quibusdam infirmos
nos excusamus ad imitanda facta maiorum et in aliis aequales nos [*] [*]

maioribus protestamur: cum Helias ipse in angustia constitutus inparem
se patribus suis ante Deum fateatur: numquid, inquid, melior
sum patribus meis? hoc Helias de antecessoribus suis in infirmitat«
sua cogitur exclamare: et nos Heliae uel prophetis et apostolis
et Domino uirtutem nostram non dubitamus aequare? uideo plane sic
apud nos calcari auaritiam, sicut apostoli propria cuncta dimiserunt.
uideo crapulam et ebrietatem sic nostris conuiuiis abesse, sicut apostoli
nihil habentes frequenter coacti sunt esurire. cognosco taliter in
nobis ieiunia sitim famem nuditatem propter instantiam doctrinae solius
ubique pollere, sicut in apostolis legimus triumphasse. et adprobatur
apud nos eadem exercitia feruere uirtutum, quibus apostolos
omnia uitia tremuerunt. plane quadraginta dierum ieiunium Domini
meditamur et orationes excubiasque quibus ille per solitudines etiam
silentia nocturna rumpebat. numquid similes agones frequentamus
contra luctamina uitiorum et sic agimus rigore auctoritate uigiliis
passionibus labore necessitatc afflictatione abstinentia, quibus peccata
calcantur, ut nemo de nobis mali aliquid suspicetur? per quae Paulus
apostolus conscientiam suam innotuisse omnibus gloriatur. in omnibus,
inquit, commendantes nosmet ipsos quasi Dei ministros,
in sustentatione multa, in pressuris, in tribulationibus,
in necessitatibus, in angustiis, in plagis,
incustodiis, in carceribus, in seditionibus, in inuocationibus,
in laboribus, in uigiliis, in ieiuniis, in
castitate, in scientia, in longanimitate, in bonitate,
in spiritu sancto, in caritate non ficta, inuerboueritatis,
in uirtute Dei, per arma iustitiae a dextris et
sinistris. ad has imitationes infirmi sumus, sed ad mulieres circumducendas
possibilitatem nobis conparandae imitationis adsciscimus. quod [*] [*]
si etiam cuncta illorum quisquam se implere iactasset, me tamen nullius
suadela poterat inclinare, ut alios nunc apostolos crederem contra apostoli
Pauli professionem: numquid, inquit, omnes apostoli? numquid
omnes prophetae? si Christus comparare se ipsum ausus est
Deo qui ait : pater maior me est, aut si apostoli coaequare semet
ipsos ausi sunt Christo, et nos hodie hodie apostolis aequales faciat consimilis
fortitudo, misera humanitas, in hac aequalitate non times fulminari,
qui de filio Dei aut de filiis tonitrui non cunctaris peccatis tuis exempla
uelut similia mutuare? eam superbiae sit elata iactantia, etiam
minimis ecclesiae quemquam conparabilem uelle conscribi, cam Paulus
moneat et dicat : alter alterum superiorem existimantes
sibi. et inferius addidit dicens: hoc sentite de nobis quo d
et in Christo Iesu qui cum in formaDei essetconstitutus,
non rapinam arbitratus est esse se aequalem
Deo, sed semet ipsum exinaniuit formam serui accipiens.

\' Minns utique de nostris niribus sentieodum est, nec fortitudini
sanctorum nostra infirmitas comparanda est, sicut nobis apostolus
Paulus de semet ipso magisterium proponit et dicit: non enim audemus,
inquit, comparare nos aut conferre quibusdam
qui se ipsos commendant, sed ipsi in nobis ipsis nosmet
ipsos nobis commendantes: non supra mensuram
gloriantes sed ad mensuram gloriae. quam nobis mensus
est Deus. at enim contemplamur quod ipse iterum dixit: plus
ab illis omnibus laboraui, nihil melius, nihil aptius mihi proponitur,
unde uincam, nisi ut de ipso, de quo mihi praescribitur, ego
ipse praescribam. certe ipse plus ab omnibus laborauit, et tamen ad
mulieres circumducendas collegas suos imitari contremuit, ne se ad [*] [*] [*] [*]

incertum subiceret temptationi carnali. unde ipse rationem sic reddidit
dicens: ego, inquit, sic curro, non quasi in incertum, sic
pugno, non quasi aerem caedens, sed adfligo corpus
meum et in seruitutem redigo, ne forte aliis praedicans
ipse reprobus inueniar. huic ergo te conpara, qui te apostolum
iactas et ex ipso disce quid metuas, qui clamat et dicit: oro uos,
imitatores mei estote. noluit itaque de mulieribus circumducendis
habere fiduciam, qui non ignorabat quantum aliae uirtutes ab
aliis uirtutibus differrent et aliam claritatem solis et lunae aliam,
aliam uero stellarum, de charismatibus ecclesiasticis similitudinem
conparans intimauerat. sed nos contra de apostolica nobis coaequatione
blandimur, non intendentes penitus quid apostoli et sancti
omnes inuicta uirtute gesserunt, et difficilem rumpere quaerimus
uiam, cum per facilia planior sit nobis apposita contra Salomonem
dicentem: non te credas, inquit, uiae laboriosae, ne ponas
animae tuae scandalum. nec ullus considerat quoniam unus
securus in lubrico graditur et alius qui inpar est labitur, unus per
rupes cursu montes ascendit et alius si se coartauerit cadit, uni contingit
per tempestates nauigia feliciter explicare et alteri talis felicitas
non potest euenire; quod Paulus apostolus decernit dicens: unusquisque,
inquit, proprium donum habet ex Deo, unus
quidem sic, alius uero sic.

Sed qui mihi de sanctorum exemplo praeiudicant, quare aliud
exemplum nolunt contemplare quod metuant: et qui apostolis coaequari
contendit quare non magis presbyteros adulteros apud Danielem
ad formidinem sibimet ipse proponit? haec autem non ideo propono,
ut quasi apostolorum imitatoribus contradicam, sed ut illos confundam
qui se sanctis exaequant. nec nego ipsos esse sectandos quos [*] [*] [*] [*]

doctores accepimus cuncti, sed ego aduersus eos contendo qui cupientes
ad mala sua bonorum historias deprauare legem sibi aestimant
suffragari, sicut omnes qui perire festinant, ut sub obtentu sanctorum
dedecora sua uelint esse celata, ut sub imitatione maiorum contraria
quaeque committant: quos Paulus apostolus prodit et publicat
dicens: quod autem facio, et facturus sum, ut amputem
occasionem eorum qui uolunt occasionem, ut in
eo in quo gloriantur tales inueniantur quales nos
sumus. nam eiusmodi pseudoapostoli sunt operarii
dolosi, transfigurantes se in apostolos Christi. hoc
addunt ad perditionis cumulum cumulandum, ut bonos infament
quorum exemplo utuntur ad malum, quibus utile esset satis et
salubre, si cuiuscumque historiae se ipsos magis crederent non intellexisse
rationem, quam aliquid inhonestum arbitrarentur in lege.
quos Paulus apostolus confundit et corripit dicens: non intellegentes
neque de quibus dicunt neque de quibus adfirmant.
et iterum: si quis putat se scire aliquid, necdum cognouit
quemadmodum eum oporteat scire. uacant
itaque praeiudicia petulantium quos ingenia suae peruersitatis errabunda
transducunt et quaerunt conpetentes suis sensibus historias
quas exponant, qui male agentes mutuantur legalia patrocinia. bene
agentibus uero bona sunt omnia quaecumque scripta sunt, qui bene
dicta bene suscipiunt, sicut Paulus apostolus pollicetur: scimus, inquit,
quoniam bona est lex, si quis eam legitime utatur.

Optinuimus confundendo contradictores. conuertimus subinde eosdem
quos uicimus insuper erudire, ne aut sanctos patiamur remanere in [*] [*] [*] [*]

crimine aut ignari deputemur in reddendo rationem, ut publice uicti
paenitentiam gerant: aut si noluerint, nos expunximus quod ad nostram
pertinet diligentiam, ut quomodo satisfecimus supra dictae sententiae
Salomonis, ita satisfaciamus etiam Paulo apostolo concionanti: seruum,
inquit, Domini non oportet litigare, sed mitem
esse ad omnes docibilem patientem, cum omni modestia
corripientem eos qui resistunt, ne forte det illisDeus
paenitentiam ad cognoscendam ueritatem et resipiscant
de diaboli laqueis, a quo captiui tenentur secundum
eius uoluntatem.

Omne quicquid ab auctoribus nostris gestum est rationabiliter gerebatur,
ut posteris nobis aduersus praeuaricatores munita undique
auctoritas traderetur. propter haeresim anticipandam quam superius
taxauimus de adsumendis feminis siue per semet ipsum sine per seruos
suos Dominus paululum relaxauit, ne nimio rigore in totum Domini
fabrica damnaretur. praeuidebantur a Domino haeretici qui nuptias
auferunt et quos Dominus iunxit contra naturae principium et
contra euangelium separare contendunt. quibus interdicens iam tunc
auctoritas parabatur, ne maritatae mulieres accedere uetarentur ad
Christum, cui in praesentia seruierunt. sed non sine moderamine fuit
etiam ipsa permissio procurata, quae non sibi operabatur sed ceteris
quod gerebat. nam si adlocutus est Dominus Samaritanam, ad horam
docuit et recessit nec defensionem continuandis excessibus fecit. ad
horam Martham quoque passus est ministrantem. sed quid erat aliud
Domino nisi regni caelestis prandia ministrare? numquid sub Domino
non fuere conuiuia? aut sub maiestate eius erat alius potus aut cibus
quam disciplina tantummodo quae pascebat ? testante ipso Domino et
dicente: meus cibus est ut faciam uoluntatem eius qui me [*] [*]

misit. sic apostolos comitatus mulierum deducebat non ut perderent,
sed ut discerent reuerentiam, et propter humanitatis exhibendum ministerium
sequebantur, sicut in euangelio de Domino et de ipsis pariter
memoratur: et factum est, inquit, post haec et ipse iter
faciebat per ciuitates et castella euangelizans regnum
Dei, et duodecim cum illo et mulieres quae erant curatae
ab spiritibus immundis et infirmitatibus, Maria
quae uocatur Magdalene, de qua daemonia septem
exierant, et Iohanna uxor Ozi procuratoris Herodis et
Susanna et aliae multae quae et ministrabant illi de
facultatibus suis.