De Singularitate clericorum (11-15)

Postremo si animum nostrum confidimus m hac commumtate perseuerare
semper, uel illud apud nos debet esse suspectum, ne ipsae
quae nobiscum conueniunt in nos ipsos forsitan moueantur aut in
alteros amores prae rapida aetate incitamentis furialibus stimulentur:
et erit nobis causa, quod peius est, sine causa ut fornicatio nos maculet
aliena, apud quos suggeritur ceteris occasio lupanaris, et crimine
alieni reatus absorbebimur, cui nos ipsi subornamus immunditiae lenocinium.
propter quod apostolus paulus de similibus ita nos instruit
dicens: si propter escam frater tuus scandalizatur, iam
non in caritate ambulas. noli esca tua illum perdere, [*] [*]

Sed aliquis arripiens de ipso Paulo quod opponat, unusquisque,
inquit, nostrum pro se rationem reddet Deo et unusquisque
suam sarcinam portabit. qui non uult ergo pro
altero reddere rationem, nec causis eius ant negotiis debet particeps
inlicitus interesse, et qui liber uel inmunis circa sarcinas alienas
conatur existere, nihil alienum contraria condicione teneat infra se.
nam necesse est rationi alterius subiciatur qui negotium tractauerit
alienum. oportet eum damno perstringi uel dispendio sarcinarum,
apud quem sub intuta custodia fratris sarcinae perierunt, quia quicquid
in domo nostra sub minus idonea tutela fuerit aut latrones effregerint,
nostrum est et a nobis exigitur quicquid per inertiam nostram
male commissum est. tunc uero ab inuicem liberi sumus, si nihil
apud nos de re alterius reseruetur.

Foreitan aliquis dicat: ergo nec ad domum orationis debemus pariter
conuenire, ne aliquis aliquem scandalizet? haereticae professioonis
est ista contradictio calumniosa quae de bonis praescribit ut [*] [*] [*] [*]

Tunc ergo canenda sunt feminae participia, quando geritur carnalium
curarum continua unanimitate frequentia, quoniam inter curas
suas caro semper incitamenta cupidinis prouocat et illic parit fomenta
peccandi , ubi pertractans commoda sua temporalis uitae cogitationibus
senserit paululum relaxari, sicut Salomon adserit dicens: d eprimit
terrena cogitatio sensum multa cogitantem.
in conuentu uero sacrorum, ubi spiritus dominatur, ancilla semet
ipsam cognoscens perdit suae uoluptatis usum, perdit et luxum
dum tractantur caelestia, dum celebrantur sancta mysteria: tota
humanitas occupatur, ubi non humana sed diuina sunt omnia: ubi
ueneratio uel terror et tremor incutitur animis uniuersis, sepulta est
profecto substantia carnalis. inter ipsa fere carnis mercimonia multi
uoluptatem corporis neglegunt, quando a legionibus exercitia [*] [*] [*] [*]

Quod si et illic sit aliquis diabolo peior qui feminarum aspectibus
feriatur, de nullo tamen congregatio nostra culpatur quae propter caelestia,
non propter terrena colligitur. uiderit ei quis illic improbus
luxuriosis optutibus fuerit, nullo modo alterum laedit qui non ad hominem
sed ad Christum pro salute processit. quin etiam de suis contradictionibus
contradictores excludam, ut non meis sed suis propositionibus
cedant. si inter; festa sacra potest communis conuentio scandalizari
ubi temptator et ipse diabolus tremit, quis illic stabilem se
esse promittit ubi temptator audenter occurrit? et si illic periclitamur
ubi Dei praecepta nos congregant, quid agimus ubi Dei iussa nos separant?
et si turbamur illic ubi Dei uoluntate munimur, quanto magis
ubi non solum diabolum sed etiam Dominum habemus aduersum ? cum [*] [*]