De Rebaptismate (11)

Quid autem statues in personam eius uerbum audientis qui forte
adprehensus in nomine Christi statim confessus ac priusquam baptizari
aqua permitteretur ei fuerit punitus, utrum perisse eum pronuntiabis
quia non est aqua baptizatus, an uero aliquid extrinsecus [*]

patrocinari ei ad salutem existimabis, licet non sit aqua baptizatus ?
quod perisse eum existimabis, obuiam tibi ueniet sententia Domini
dicentis: quicumque me confessus fuerit coram hominibus,
confitebor illum et ego coram patre meo qui in
caelis est: quia nihil interest utrum hic uerbum audiens an fidelis
sit qui confitetur Dominum, dummodo ipsum Christum quem confiteri
oportet confiteatur, quia Dominus pari uice confitendo et ipse confessorem
suum apud patrem honore eum martyrii sui, ut pollicitus
est, exornet. quod utique non debet latius accipi, quasi possit usquequaque
porrigi, quia potest Christi nomen etiam haereticus aliquis,
qui tamen ipsum Christum negat, confiteri, quia in alium Christum
credit, cum Christus confiteatur quod ei prodesse minime possit,
si quidem Dominus non nisi se ipsum in confessionem a nobis coram
hominibus deduci oportere dixit, quod sine ipso et sine uenerando
nomine eius non potest fieri. et ideo integrum ac sincerum et incontaminatum
et inuiolatum utrumque debet consistere confitenti, nullo
delectu habito ipsius confessoris, siue ille iustus sine peccator, perfectusque
christianus an uero etiam nunc imperfectus, qui summo
discrimine suo Dominum confiteri non timuit. nec est hoc contrarium
superiori tractatui: quia illic quidem tempus supererat ad corrigenda
quae mutila uel praua sunt, et quoniam quaedam concessa sunt ipsi
tantummodo nomini Domini nostri, martyrium autem non nisi in
ipso et per ipsum Dominum possit consummari, et idcirco neque
Christum sine ipsius nomine quis possit confiteri neque nomen Christi
sine ipso Christo ad confessionem cuiquam possit patrocinari.