De Dominica Oratione (6-10)

Adorans autem, fratres dilectissimi, nec illud ignoret, quemadmodum
in templo cum pharisaeo publicanus orauerit. non
adleuatis in caelum inpudenter oculis nec manibus insolenter [*] [*]

erectis, pectus suum pulsans et peccata intus inclusa contestans
diuinae misericordiae inplorabat auxilium, et cum sibi pharisaeus
placeret, sanctificari hic magis meruit qui sic rogauit, qui spem
salutis non in fiducia innocentiae suae posuit, cum innocens nemo
sit, sed peccata confessus humiliter orauit, et exaudiuit orantem
qui humilibus ignoscit. quae Dominus in euangelio suo ponit
et dicit: homines duo ascenderunt in templum adorare,
unus pharisaeus et unus publicanus. pharisaeus
cum stetisset, talia aput se precabatur: Deus,
gratias tibi ago, quia non sum sicut ceteri homines
iniusti, raptores, adulteri, quomodo et publicanus
iste. ieiuno bis in sabbato, decimas do omnium
quaecumque possideo. publicanus autem de
longinquo stabat et neque oculos suos leuabat ad
caelum sed percutiebat pectus suum dicens: Deus,
propitius esto mihi peccatori. dico uobis, descendit
hic iustificatus in domum suam magis quam ille
pharisaeus: quia omnis qui se extollit humiliabitur,
et qui se humiliat exaltabitur.

Quae nos, fratres dilectissimi, de diuina lectione discentes
postquam cognouimus ad orationem qualiter accedere debeamus,
cognoscamus docente Domino et quid oremus. s i c, inquit, orate:
pater noster, qui es in caelis, sanctificetur nomen
tuum, adueniat regnum tuum, fiat uoluntas tua in
caelo et in terra, panem nostrum cottidianum da
nobis hodie, et dimitte nobis debita nostra, sicut [*] [*]

et nos remittimus debitoribus nostris, et ne patiaris
nos induci in temptationem, sed libera nos
a malo.

Ante omnia pacis doctor adque unitatis magister singillatim
noluit et priuatim precem fieri, ut quis cum precatur pro se
tantum precetur. non dicimus: pater meus, qui es in caelis
nec: panem meum da mihi hodie, nec dimitti sibi tantum
unusquisque debitum postulat aut ut in temptationem non inducatur
adque a malo liberetur pro se solo rogat. publica est nobis
et communis oratio, et quando oramus, non pro uno sed pro
populo toto oramus, quia totus populus unum sumus. Deus pacis
et concordiae magister qui docuit unitatem, sic orare unum
pro omnibus uoluit, quomodo in uno omnes ipse portauit. hanc
orationis legem seruauerunt tres pueri in camino ignis inclusi
consonantes in prece et spiritus consensione concordes: declarat
scripturae diuinae fides et dum docet quomodo orauerint tales,
dat exemplum quod imitari in precibus debeamus, ut tales esse
possimus. tunc inquit, illi tres tamquam ex uno ore
hymnum canebant et benedicebant Deum. loquebantur
quasi ex uno ore, et nondum illos Christus docuerat orare. et
idcirco orantibus fuit inpetrabilis et efficax sermo, quia promerebatur
Dominum pacifica et simplex et spiritalis oratio. sic.
et apostolos cum discipulis post ascensum Domini inuenimus
orasse. erant, inquit, perseuerantes omnes unanimes [*] [*]

in oratione cum mulieribus et Maria quae fuerat
mater Iesu et fratribus eius. perseuerabant in oratione
unanimes orationis suae et instantia simul et concordia declarantes,
quia Deus qui inhabitare facit unanimes in domo non
admittit in diuinam et aeternam domum nisi aput quos est unanimis
oratio.

Qualia autem sunt, fratres dilectissimi, orationis dominicae
sacramenta, quam multa, quam magna, breuiter in sermone
collecta sed in uirtute spiritaliter copiosa, ut nihil omnino praetermissum
sit quod non in precibus adque orationibus nostris
caelestis doctrinae conpendio conprehendatur! sic, ait, adorate:
pater noster, qui es in caelis. homo nouus, renatus et
Deo suo per eius gratiam restitutus pater primo in loco dicit,
quia filius esse iam coepit. in sua, inquit, propria uenitet
sui eum non receperunt. quotquot eum receperunt
dedit illis potestatem ut filii Dei fierent, qui credunt in nomine eius..
qui ergo credidit in nomine eius et
factus est Dei filius, hinc debet incipere, ut et gratias agat et
profiteatur se Dei filium, dum nominat patrem sibi esse in caelis
Deum, contestetur quoque inter prima statim natiuitatis suae
uerba renuntiasse se terreno et carnali patri et patrem solum
nosse se et habere coepisse qui sit in caelis, sicut scriptum est:
qui dicunt patri et matri: non noui te, et filios
suos non agnouerunt, hi custodierunt praecepta tua
et testamentum tuum seruauerunt. item Dominus in
euangelio suo praecepit ne uocemus nobis patrem in terra, quod
scilicet nobis unus pater qui est in caelis. et discipulo qui
mentionem defuncti patris fecerat respondit: sine mortui [*] [*]

mortuos suos sepeliant. dixerat enim patrem suum mortuum,
cum sit credentium pater uiuus.

Nec hoc solum, fratres dilectissimi, animaduertere et intellegere
debemus, quod appellemus patrem qui sit in caelis, sed coniungimus
et dicimus pater noster, idest eorum qui credunt,
eorum qui per eum sanctificati et gratiae spiritalis natiuitate reparati
filii Dei esse coeperunt. quae uox Iudaeos etiam perstringit
et percutit, quia Christum sibi per prophetas adnuntiatum
et ad se prius missum non tantum spreuerunt infideliter sed et
crudeliter necauerunt: qui iam non possunt patrem Dominum
uocare, cum Dominus eos confundat et redarguat dicens: uos de
diabolo patre nati estis et concupiscentias patris
uestri facere uultis. ille enim homicida fuit ab
initio et in ueritate non stetit, quia ueritas non est
in illo. et per Esaiam prophetam Deus clamat indignans:
filios generaui et exaltaui, ipsi autem me spreuerunt.
agnouit bos possessorem suum et asinus
praesepium domini sui: Israel autem me non cognouit
et populus me non intellexit. uae genti peccatrici,
populo pleno peccatis, semen nequam, filii
scelesti. dereliquistis Dominum et in indignationem
misistis illum sanctum Israel. in quorum exprobrationem
christiani quando oramus pater noster dicimus, quia
noster esse iam coepit et Iudaeorum qui eum dereliquerunt esse
desiuit. nec peccator populus potest esse filius, sed quibus remissa [*] [*] [*] [*]

peccatorum datur, eis filiorum nomen adscribitur, eis et aeternitas
repromittitur Domino ipso dicente: omnis qui facit
peccatum seruus est. seruus autem non manet in
domo in aeternum, filius manet in aeternum.