De Dominica Oratione (26-30)

Potestas uero dupliciter aduersum nos datur, uel ad poenam
cum delinquimus uel ad gloriam cum probamur: sicuti de Iob
factum uidemus manifestante Deo et dicente: ecce omnia
quaecumque habet in tuas manus do: sed ipsum
caue ne tangas. et Dominus in euangelio loquitur tempore
passionis: nullam haberes potestatem aduersum me
nisi data esset tibi desuper. quando autem rogamus ne
in temptationem ueniamus, admonemur infirmitatis et inbecillitatis
nostrae dum sic rogamus, ne quis se insolenter extollat,
ne quis sibi superbe adque adroganter aliquid adsumat, ne quis
aut confessionis aut passionis gloriam suam ducat, cum Dominus
ipse humilitatem docens dixerit: uigilate et orate, ne [*] [*]

Post ista omnia in consummatione orationis uenit clausula uniuersas
petitiones et preces nostras collecta breuitate concludens.
in nouissimo enim ponimus: sed libera nos a malo, conprehendentes
aduersa cuncta quae contra nos in hoc mundo molitur
inimicus, a quibus potest esse firma et fida tutela, si nos Deus
liberet, si deprecantibus adque inplorantibus opem suam praestet.
quando autem dicimus libera nos a malo, nihil remanet
quod ultra adhuc debeat postulari, quando semel protectionem
Dei aduersus malum petamus, qua inpetrata contra omnia
quae diabolus et mundus operantur securi stamus et tuti. quis
enim uel de saeculo metus est cui in saeculo Deus tutor est?

Quid mirum, fratres dilectissimi, si oratio talis est quam Deus
docuit, qui magisterio suo omnem precem nostram salutari sermone
breuiauit? hoc iam per Esaiam prophetam fuerat ante
praedictum, cum plenus Spiritu sancto de Dei maiestate ac pietate
loqueretur. uerbum consummans, inquit, et breuians
in iustitia, quoniam sermonem breuiatum faciet
Deus in toto orbe terrae. nam cum Dei sermo Dominus
noster Iesus Christus omnibus uenerit et colligens doctos pariter
et indoctos omni sexu adque aetati praecepta salutis ediderit,
praeceptorum suorum fecit grande conpendium, ut in disciplina
caelesti discentium memoria non laboraret, sed quod esset simplici
fidei necessarium uelociter disceret. sic cum doceret quid [*] [*]

Nec uerbis tantum sed et factis Deus orare nos docuit ipse
orans frequenter et deprecans et quid nos facere oporteret exempli
sui contestatione demonstrans, sicut scriptum est: ipse autem
fuit secedens in solitudines et adorans, et iterum:
exiuit in montem orare et fuit pernoctans in orationem
Dei. quodsi ille orabat qui sine peccato erat, quanto magis
peccatores oportet orare, et si ille per totam noctem iugiter
uigilans continuis precibus orabat, quanto nos magis in frequentanda
oratione debemus nocte uigilare!

Orabat autem Dominus et rogabat non pro se — quid enim
pro se innocens precaretur? — sed pro delictis nostris, sicut et
ipse declarat cum dicit ad Petrum: ecce satanas postulabat
ut uos uexaret quomodo triticum. ego autem
rogaui pro te, ne deficiat fides tua. et postmodum pro
omnibus patrem deprecatur dicens:: non pro his autem rogo
solis sed et pro illis qui credituri sunt per uerbum [*] [*]